..ΑποΣΠΑ(Ω)σμα...

Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου. Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι του κι ένα ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη. Ένα ψαροκάικο δίχως ρότα. Που πάμε καπετάνιο? Με ρωτάει ο τιμονιέρης και μου κλείνει το μάτι.Όπου πάνε τα κύματα λέω επίσημα εγώ..και τα σμαραγδιά φεγγάρια που είναι στο κατάρτι σκάνε σαν ρόδια στην κουβέρτα..κι ο ξεσκούφωτος ήλιος ο αληταράς παρατάει το τιμόνι του και χορεύει..και η νύχτα γεμίζει χιλιάδες ήλιους αληταράδες. .και η ψυχή μου γεμίζει νύχτες πολύχρωμες.Γεμίζει σμαραγδιά φεγγάρια και θαλασσινά πουλιά…Που να χωρέσουν μέσα μου όλα αυτά?Που να στριμωχτούν π΄ ανάθεμα τα ?

Αν βρισκόταν τώρα κάποιος δίπλα μου να μου ζεστάνει τα χέρια..να μου πει ψιθυριστά"Εντάξει Μη φοβάσαι μωρό μου"Κι εγώ να σύρω τα δάχτυλα μου στο πρόσωπο του και να πιάσω το σχήμα του χαμόγελου του. Να πιάσω το σχήμα του κόσμου. Και να γλυκαθώ. Κάτι τέτοιες νύχτες είναι που έχω κάνει όλες τις αγοραπωλησίες της ψυχής μου με τον πρώτο έμπορα που θα μου παρουσιαστεί. Πουλάω τα πάντα έτσι για έναν παρά.

Είναι κάτι νύχτες του Γενάρη που τα πουλιά τρέχουν να κρυφτούν γιατί νιώθουν πως έρχεται ο χιονιάς.Πολλά πουλιά χιλιάδες.Θέλω να φύγω.Θέλω να φύγω γρήγορα πριν με προλάβει ο χιονιάς.Βαρέθηκα να ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.Να μοιράζομαι την καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός και γω να κουλουριάζομαι στο πάτωμα.Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μαγούλα μου και να κάνουν κρούστα.Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους.Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω. Μη σωριάζεστε ρε ξεφτίλες. Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι. Βγάλτε τις τσίμπλες από τα μάτια σας Ξημερώνει.Βαρέθηκα να φτιάχνομαι από τα λάθη μου. Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά. Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί. Να μουλιάζω στην βροχή γιατί άνοιξα την ομπρελά μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες.

΄Οταν κάποια φορά στην ζωή σου νιώσεις πανικό χτυπά την πόρτα εκείνου που ξέρεις πως σε περιμένει...

Την ώρα του μεγάλου πανικού θα χτυπήσεις την πόρτα εκείνου που ορκίστηκε πώς πάντα θα σε περιμένει.Είδες που άδικα φοβόσουνα;Δεν χάλασε ο κόσμος λοιπόν, όταν όλοι θα σε απαρνηθούν και ο τελευταίος Ιούδας θα αρπάξει τα δηνάρια του, μόλις σε φιλήσει με πάθος στο στόμα.Δεν τρέχει κάστανο αν κάποιος κολλητός σου σε δει μια μέρα γυμνή και ξεχασμένη σε ένα πεζοδρόμιο και σου δαγκώσει την ψυχή με τον οίκτο του.Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, αν κάποτε γκρεμοτσακιστείς από τον βράχο που σκαρφάλωσες, γιατί πήρε το μάτι σου ένα ανθισμένο κυκλάμινο.Αυτός θα είναι εκεί.Τελείωνε μωρό μου, θα σου πει. Ξεπάγιασαν τα χέρια μου να περιμένουν να σε αγκαλιάσουν.

Ήταν ένα απομεσήμερο του Σεπτέμβρη. Ένα μωβ απομεσήμερο που τα ηλιοτρόπια ήταν δακρυσμένα, γιατί ο ήλιος τα είχε ξεχάσει και ταξίδευε πίσω από σκούρα σύννεφα.Κουράγιο έλεγα μέσα μου. Μην ιδρώνεις. Την μεριές καλά την πόρτα του. Ακόμα και αν φωνάξεις., θα σε ακούσει. Αφού στο είπε. Στ΄ ορκίστηκε πώς θα σε περιμένει.Φώναξα δυνατά ώσπου βράχνιασα.Χτύπησα δυνατά ώσπου μάτωσαν τα χέρια μου.

Κανείς....

Από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Το Σκισμένο Ψαθάκι"

Οι αντρες περνουν,μαμα...

Μαμα...

ποσο δικιο ειχες,μα ποτε δε θελησα να σε ακουσω...

Οι αντρες μου ελεγες δε θα σε καταλαβουν ευκολα.

Οι αντρες ειναι επιπολαιοι,
μεγαλα παιδια που συνεχεια θελουν μαλωμα.

Οι αντρες μου ελεγες οταν θελουν κατι απο σενα,
σε γεμιζουν υποσχεσεις.

Οι αντρες πρεπει να σε ξερουν απο τη μεση και κατω,
οχι απο τη μεση και πανω...

Μαμα μου,φιλη μου,μου φαινονται ολα τοσο ακαταλαβιστικα, ειδικα το τελευταιο.

Μαμα,μεγαλωσα πια και ηρθα αντιμετωπη με τη εννοια των λογων σου.

Οι αντρες περνουν μαμα...

περνουν και παιρνουν ο,τι βρουν.

Τι θα κερδισω αν φερω καποιον πιο κοντα;

 εφημερα παθη;στιγμες κατανοησης;θα κερδισω εμενα;τι;

Αφου περνουν μαμα... 

Αφου οταν τους χρειαζεσαι πραγματικα ειναι αποντες.

Μαμα μου,να ηξερες ποσο ποναει να μη σε νιωθουν.
Να σε χτυπανε κατω απο τη ζωνη.

Και τωρα παιζω το ρολο μου,σε καποιο θεατρο παραλογου.

Υπαρχω σε καποια απο τις ανυπαρξιες,

που μου χαρισαν οι επιδoξοι "μνηστηρες" μου.

Μαμα πονανε οι δυσκολες στιγμες,τα λαθη,τα λογια,οι ανολοκληρωτες πραξεις.

Που κουραγιο για συγχωροχαρτη;που για νεες αρχες;

μαμα μου...

Τους νιωθω μυστικα να επιθυμουν ωκεανους,

μα παει η καρδια ρηχα...

no more...

  Υπαρχει ενας κοσμος που ξεχνω πως ειναι να υπαρχεις.

Σχεδον κατα λαθος...αυτος ειναι ο κοσμος μου.

Θα μπορουσα να με χαρακτηρισω απροθυμα εγωκεντρικη 

και ομως τοσο προθυμα επικεντρο των παντων.

Γινομαι η ηχω μιας ηπιας απαισιοδοξιας,ξανα.

Ποσο υστερικη καταντω οριοθετωντας τη ζωη μου σε κλιμακα μεγαλεπηβολων σχεδιων;
Ποσο ονειροπολα ειμαι που νομιζω οτι θα την αλλαξεις;

Υπερβαση του οριου και... να τη και η ανωμαλη προσγειωση,τη νιωθεις;

Για να ταιριαζει με τη περισταση.Απο εκει που δε περιμενεις τιποτα
τουλαχιστον τωρα να περιμενεις κατι,το πατο.

Εκει στο πατο μαθαινεις ν'αναπνεεις στην απνοια...

  Μονο που τελευταια ξεχασα πως ειναι ν'αναπνεεις...

 Κι αυτο το φιλι της ζωης το περιμενω,μηνες, χρονια,δεκαετιες ολοκληρες...

και πουθενα δε γνωριζουν τις πρωτες βοηθειες.Ουτε καν εσυ...

...

Ειναι η μονη φορα που δε θελω να σε ακουσω,δε θελω εξηγησεις,δε θελω να με αγγιζεις,

να με φιλας,να μου μιλας,να με ρωτας αν περασα καλα...

Ποτε σε ενοιαξε για το αν ζω πεθαινοντας η αν πεθαινω ζωντας;

Ειναι η μοναδικη φορα που δε με ενδιαφερει διολου τι θα κανεις με τα λαθη σου,
με τις επιλογες σου,με τα ονειρα σου,με τη ζωη σου,με εσενα.Εγω δεν ειμαι κηδεμονας κανενος!

Παραδεξου επιτελους  γαμωτο πως δε ψαχνεις για συντροφικοτητα αλλα δεκανικι για να ακουμπας τη χαμηλη σου αυτοπεποιθηση.

Δε σου εμαθα κατι.Ως εδω παω.Μαθε το.Ουτε βημα παραπερα.Με κουρασες.Φθανει.

...Ολα αλλαζουν κι ολα ιδια μενουν...

Βρεχει...

Τις τελευταιες μερες ο καιρος εχει τρελαθει,

μαζι με εκεινον και εγω.

Παρελαση εποχων,αλληλουχιες καιρικων φαινομενων,

λογομαχιες στοιχειων της φυσης.

Στεκω αλωβητη κοιταζοντας τη παροδο του χρονου να με προσπερνα,μη μπορωντας να τον ακινητοποιησω.

Σηκωνομαι απο τον αβολο καναπε,γεμιζω το φλυτζανι καφε και

μενω να κοιταζω τη βροχη απο το τζαμι.

Πινω μια μεγαλη γουλια και στεκω ορθια 

εξερευνωντας το φοντο γυρω μου.

Η ζεστη ανασα μου κανει το τζαμι θολο.

Με το δειχτη του χεριου μου,

τολμω να ζωγραφισω μια γελοιογραφια
οπως εκανα οταν ημουν μικρη.

Τη μουτζουρωνω ευθυς.

''Τωρα πια μεγαλωσες,χαζη''.

Χθες ονειρευτηκα πως περπατουσα κατω απο καταρακτωδη βροχη και πως χαμογελουσα...

Κοιτουσα τη ζωη μου απο ψηλα...ηταν τοσο ομορφα...

 παρατηρουσα καποια που μου εμοιαζε,να παιζει με τις σταλες βροχης που λιμναζαν στις χουφτες της.

Τοσο ανεμελα...Τοσο αθωα...Τοσο ξεγνοιαστα...

Μολις με κοιταξε καταλαβα πως δεν ημουν εγω.

Μα μου εμοιαζε,ειμαι σιγουρη.

Ξυπνησα μεσ΄τα αναφιλητα.

Ειχα στεγνωσει ως...τη ψυχη.Συγγνωμη.

Ειχα ξεχασει πως ειναι να ειμαι εγω...

"Σώμα υποταγής φόβος, 

είμαι της φυγής νόμος...

Μη μ' ακολουθείς...

Μια για την καρδιά φόβος,

δυο για την ψευτιά φόβος...

Τρις θα μ' αρνηθείς..."

Tutto va e viene...

Δε σε κατηγορω που δεν εμαθες να ξεχωριζεις το ατομικο απο το ομαδικο παιχνιδι...

Ετσι επαιζες παντα.Μονος.Ετσι εδινες πασα παντα,απο μακρια.

Ετσι ησουν παντα εγωιστης και απομακρος.Δε φταις.Αυτος ησουν.Σε αποδεκτηκα.

Εσυ αραγε αποδεκτηκες ποτε εμενα;Με εμαθες ποτε;

Δε σε κατηγορω που εξαφανιστηκες.Ετσι γινεται παντα.

Ολοι καλοδεχουμενοι στη ζωη μου.Ολοι παιρνουν και απο κατι.Δεν το ψαχνω τοσο πια.

Απλα κουραστηκα με τις ανταλλαγες με ημερομηνια ληξης.

Ολοι περαστικοι,ξενοι και καποια ωραια πρωια ξυπνουν,πετουν,ξεχνουν,φευγουν,παραιτουνται.

Παιρνουν ολα τα απαιραιτητα εφοδια για την ανασυγκροτηση τους και αφου βεβαιωθουν οτι σταθηκαν στα ποδια τους αποχωρουν πανηγυρικα προς ολες τις κατευθυνσεις και δε γυριζουν ξανα.

Δε σε ξεχασα φιλε μου ειμαι εδω.Αλλο που δε το ξερεις.

Δε σε προδωσα φιλε μου.Παλι εδω θα με βρεις αν με χρειαστεις.

Αλλο που θα σε διαψευδω παντα επανω στο θυμο μου.

Δε σε διεγραψα φιλε μου.

Με στεναχωρει ομως που με διεγραψες εσυ.

Που προχωρησες τοσο γρηγορα μπροστα και εθαψες τις αναμνησεις που μας ενωναν.

Περασαμε τοσα,γιατι τα αγνοεις; 

Γιατι κανεις οσα κοροιδευαμε;Γιατι δε εισαι εδω τωρα που θελω να σου μιλησω;

Γιατι η σιωπη σου να ειναι τοσο επιπονη;

Γιατι ποτε δε καταλαβαινες απο μονος σου τιποτα και ηθελες παντα υποδειξεις;

Tο ιδιο κοινο τροπαριο:Οι γκομενοι και οι γκομενες ερχονται και παρερχονται.
Οι φιλοι μενουν.

Ποια ειναι η εννοια της λεξης φιλος;παμε παλι απο την αρχη;
Εχω αρχισει και τα χανω.

Φιλος ειναι εκεινος που δινει και δινεται;

Που γελαει με την ευτυχια σου και οχι με την καταντια σου;

Που μενει οταν ολοι οι αλλοι εχουν φυγει;

Που σε παιρνει αγκαλια να μην φοβασαι;

Που σε θυμαται και απο λιγο καθε μερα και οχι μονο οταν θελει να σου πει το πονο του;

Που σε κοιταει στα ματια και κλαιει οταν κλαις..;

Ειμαι εγω τελικα η παραξενη,η υστερικη;που δινει βαση στις πραξεις και οχι στα λογια;

Βαρεθηκα...να το ψαχνω τοσο.Ως εδω.

Η μονη μου ανταμοιβη,το φτυσιμο ανθρωπων 

που οταν επεφταν στην αναγκη σου εκει που εφτυναν-εγλυφαν.

Δεν ειναι πως μεγαλωνω,δεν ειναι πως βλεπω αλλιως τα πραγματα.

 Ειναι που η ζωη ειναι ενα εργο και οι φιλικες σχεσεις 
μονιμως υπο κατασκευη...

Γι'αυτο και εγω..ΕΓΙΝΑ ΦΙΛΗ ΤΟΥ ΕΥΑΤΟΥ ΜΟΥ...που ειναι σταθερη αξια.

I'll be just fine, pretending I'm not...

Ο ηχος απο το ξυπνητηρι διαταρασσει δυσαρεστα τον ειρμο των ονειρων μου και κοβει αιφνιδιως το νημα που ενωνει το υποσυνειδητο με το συνειδητο.
Eτσι δειλα δειλα επανερχομαι σε ενα κρυο και γνωριμο δωματιο.

Η ωρα 6 και 10' το πρωι.
Ντυνομαι βιαστικα μεσα απο τα σκεπασματα και απαριθμω τις υποχρεωσεις της ημερας,που  εδω και λιγο καιρο εχουν εισβαλλει αναπαντεχα στη καθημερινοτητα μου.
Κλεινω για λιγο τα ματια και τα ανοιγω ξανα.Τιποτα δεν αλλαξε.Ολα στεκουν στην ιδια θεση και εγω στην οριζοντια,αρνουμενη να αφυπνισω το μυαλο.
Κοιταζω εξω απο το παραθυρο, κι εχει ακομα σκοταδι, το ξημερωμα αργει...

Γκρινια και δυσαρεσκεια.Μονιμως.

Καθε ωρα,καθε τετοια στιγμη.Γιατι κρυωνω.Γιατι νυσταζω.Γιατι αν ηταν στο χερι μου θα διαλεγα να ημουν η ωραια κοιμωμενη του παραμυθιου,που περιμενει το πριγκηπα της να τη φιλησει για να ξυπνησει.Ητοι..ποτε;;;

Αναβω βιαστικα τα φωτα και επεξεργαζομαι τους ηχους γυρω μου.
Απο τη διπλα μεσοτοιχια ακουγονται ψιθυροι.Καποιος φωναζει ενα αγνωστο ονομα.
Εξω στο δρομο η μηχανη ενος αυτοκινητου προσπαθει για την εκκινηση.Καποια σκυλια γαβγιζουν.

Ενα προς ενα συνθετουν τα κομματια απ'το παζλ μιας ολοκαινουργιας μερας.
 "Ξυπνουν κι αλλοι απο τα αγρια χαραματα,σκεφτομαι,δεν ειμαι η μονη,"

παρηγορουμαι με τη σκεψη και σηκωνομαι να φυγω...

Νιωθω τη ταχυτητα του ανεμου στο προσωπο μου,αισθανομαι τα δακτυλα μου παγωμενα,τους φωτεινους σηματοδοτες να μου δινουν το εναυσμα για να φθασω λιγο πιο γρηγορα η λιγο πιο καθυστερημενα στο προορισμο μου.Ιδια παντα διαδρομη,ιδιο δακρυ στα ματια απο τον αερα που τα κανουν να τσουζουν,ιδια προσωπα να καλημεριζω καθε μερα και απο αυτα ελαχιστα να σου ανταποδιδουν το χαμογελο.Τοση ευδιακριτη δυστυχια γυρω μου.Θα φταιει μαλλον ο χωρος που μυριζει συνεχεια αντισηπτικα και φαρμακα.

Τιποτα δεν αλλαζει.Μονο η διαθεση μου.Κυκλοθυμια.
Μη μου λετε να κανω υπομονη,γιατι παντα ετσι κυκλοθυμικη θα με βλεπετε.

Η υπομονη εχει ορια.το ηξερες;Ε,εγω τα ξεπερασα. 
Μια καθημερινοτητα ζωγραφισμενη σε αχρωμα μοτιβα.
Ενας πινακας φτιαγμενος απο θολη αγανακτηση.
Και ρωταω αυτο λεγεται ζωη;

Η ζωη ξυπνα, μου κρυφογελα,κινειται καθε μερα πανω σε ιδια τροχια, σ'ενα ολοιδιο δρομολογιο,διχως εναλλακτικες πορειες,διχως νεα τοπια στον οριζοντα να χαζεψω,να ξεχαστω,να κανω αυτο που κανω με ευχαριστηση.

Δε αντεχω να βλεπω παντου βρεφη,παιδια,ενηλικες,μεσηλικες,ηλικιωμενους να παλευουν με αδιστακτες και παρεισακτες ασθενειες.Δε θελω να συμμετεχω στο πολεμο αυτο μεταξυ υγειας και αρρωστιας.Να ειμαι εγω ο διαιτητης σε αυτο τον ανισο αγωνα.

"Ψυχικη φθορα με το περασμα των χρονων" το αποκαλεσαν...

"Φυγε οσο ειναι ακομα νωρις,τωρα που εισαι ακομα μικρη,"μου ειπαν.Εχουν δικιο.Αλλα ειναι πια αργα.

Θελει μεγαλη δυναμη η ψυχη για ν'αναταχθει και να σου δωσει το χερι βοηθειας που χρειαζεσαι.

Υπομονη..για οσο..

Spero che sbaglierό,come sempre...

Ματαιη ματαιοτης,ελπιδοφορα ελπιδα πως καποτε τελειωνουν για να αρχισουν ξανα.

Τι ειρωνια.
Να παιρνεις συνειδητα το λαθος τρενο που σε οδηγει παντα στους λαθους σταθμους.
Και τι με αυτο;

Η ζωη ειναι φτιαγμενη ετσι ωστε να κανεις λαθη.

Για να μαθαινεις με την αμαθεια σου.
Για να μην επαναλαμβανεις το ιδιο.
Να κυριευεσαι απο αβεβαιοτητα,απο βεβαιοτητα 
και απο ληθη.
Ψευδαισθηση πως συνεχιζεις το ταξιδι ανενοχλητος.

Δε το νιωθεις.

Ταξιδευεις πλαι πλαι με τ'απομειναρια ενος κορμιου.

Του δικου σου.

Ενα βαρος ασηκωτο που σερνεις πισω σου καιρο.

Και που με αθεμιτα μεσα συνηθιζεις
να πορευεσαι με αυτο.

Συνηθιζεις να κουβαλας σκυφτα 

τη σωρο των ονειρων σου.

Και που μοιαζει πια φορτιο ξενο μα και υποφερτο.

Καταντα αναποσπαστο κομματι της 

νεκροζωης σου.

Να ακουμπας στο ωμο του  πονου και να κοιταζεις απο το παραθυρο φευγαλεους προορισμους.

Να βλεπεις με αδειο βλεμμα,γεματες ζωες.

Των αλλων,οχι της δικης σου.

Γιατι εσυ απλα δε ζεις.

Παριστανεις πως ζεις για να αποσπας αναπνοες.

Για να χειροτερευεις τα πραγματα.

Για να διορθωνεις τα αδιορθωτα.

Για να κυρηττεις πως εισαι ελευθερος και δυνατος μεσ΄την αδυναμια σου.

Να τσαλακωνεις ομοιους σου,για να διακριθεις.

Για να υπερηφανευεσαι πως κατι εκανες η καπου εφθασες.Στο σημειο μηδεν.Επ'απειρον.

Να σκοτωνεις ακαριαια οσους πηραν το θαρρος και σε εμαθαν.Σε πλησιασαν.

Λαθη,λαθη,αμετρητα,σωρο.

Και ολα επαναληψιμα.

Μα το μοναδικο σου λαθος,ενα.

Δεν αγαπας κανενα.Μοναχα εσενα.

(Π)ληξη...του 2010...

 

"....Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει
Γιατί ο χρόνος είσαι εσύ και οι άλλοι
Και κανείς δε γνωρίζει η ζωή που θα βγάλει
Κι όλο αυτό είναι μια μεγάλη γιορτή..."

Ληξη...
Αυτου του ετους για την εναρξη του επομενου.
 (Ανα)μονη...
Τρια...δυο...ενα...
Επιτελους..
τα φωτα σβηνουν κι αναβουν παλι...

 οι κογχες των ματιων κλειστες,
προτιμουν το γνωριμο σκοταδι.

Φορεσα το πιο γλυκο μου χαμογελο,
ντυθηκα με τα πιο φανταχτερα μου ρουχα...
για να σε υποδεχτω χρονε...
Προσωπο κρυο,σα το κρασι που κρατω για συντροφια.
Ματια ολο φωτια σα το κοκκινο χρωμα στα χειλη.

Αργησες χρονε..και δε μου εφερες οσα σου ζητησα...
Δε σου ειπε κανεις πως δεν κανουν ποτε επισκεψη με αδεια χερια;

ποιος ο λογος να σε (συγ)χαρω τωρα για την ξαφνικη επαναλαμβανομενη σου επισκεψη;

Κι η παραστασταση συνεχιζεται...
τρια...δυο...ενα...
Τα φωτα της σκεψης αναβοσβηνουν,βραχυκυκλωνουν.
Αι στα κομματια.Καλυτερα.Οχι αγχη.Οχι φωταψιες.
Αφησα το μπουκαλι αδειο.Εμεινα μπουκαλα.
Τα χαμογελα συνεχιζονται και η υπομονη μου εξαντληται.
Μια επαναληψιμη κωμωδια...
Αραγε ειναι πραγματικα ευτυχισμενοι ολοι οι γνωστοι-αγνωστοι γυρω μου,η απλα προσποιουνται;


Ειμαι η μονη που δε μου αρεσουν τουτες οι μερες;
ειμαι η μονη που με πιανει μια βαθια μελαγχολια
καθε φορα που μετραω τα δευτερολεπτα για να με καλωσορισει η καινουργια χρονια;
Καθε τελευταια μερα του χρονου...
γυρναω στην αρχη καθε τελους...και δε το γουσταρω καθολου.

 

 

...όποιος είπε "και του χρόνου"
θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος...
Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος...

 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ...

(για να δουμε)

Κα(ποτέ)..

Καποτε...

ελεγα πως δε θα βρεθει ποτε αυτος που θα μπορεσει να εξημερωσει το αγριμι της ψυχης μου,

πως θα ηττηθει νωρις και δε θα χρειαστει να κονταροχτυπηθει για να επουλωσει τις πληγες μου.

Καποτε...

θυμαμαι εκλεινα τα ματια κατω απο εναστρους ουρανους και ευχομουν να βρεθει επιτελους καποιος και να σπασει τις αλυσιδες της καρδιας μου,να με κανει να αισθανθω και παλι τους χτυπους της...

Ετσι αδιαφορα περνουσε ο καιρος και τα πεφταστερια πηγαιναν μονιμως κοντρα στα θελω...

ωσπου τα παρατησα,επαψα να ψιθυριζω κουφιες ευχες και η απογοητευση πηρε επαξια τη θεση της ελπιδας και της προσμονης...

"οτι ειναι να΄ρθει,θα'ρθει ελεγα,αλλιως θα προσπερασει..."

  και βουλιαζα στις ρηχες σκεψεις μου.

Καποτε...

υποστηριζα πως δεν υπαρχουν στερεες σχεσεις,μοναχα ετοιμορροπες απολαυσεις που διεγειρουν τις αισθησεις και το μυαλο προσωρινα.

Και τωρα;νομιζω πως θα αργησω να μου αλλαξω τη γνωμη...
γιατι ολοι καποιοι στιγμη φευγουν και μενεις πισω κουβαλωντας ενα τεραστιο κουφαρι ψυχης.

Και πανω που κανεις βουτια στο αβεβαιο,βρισκεσαι να πνιγεσαι στα τρισβαθα ενος αγνωστου ωκεανου μα δε ξεψυχας,απλα μαθαινεις να επιπλεεις...

Καποτε ημουν εγω και με αναγνωριζα και  τωρα εμεινα να παλευω να με αναγνωρισει και ο καθρεφτης μου...

Καποτε ειχα συμβιβαστει με την ιδεα της μοναξιας..ηταν η καλυτερη μου φιλη και η μοναδικη που δε με προδωσε  ως τωρα.
Η μονη που εμεινε πλαι μου με ανιδιοτελεια,πιστη και αφοσιωση.

Καποτε μιλουσες για το παντα των στιγμων μας και εγω σου ελεγα για το μαζι και το παντα χωρια,που μας ακολουθει σε καθε μας κινηση.

Τοσες διαφορετικες οπτικες γωνιες καταφερνουν και χωρουν σε ομοιες ματιες.

Τοσα ζωντανα λογια υπακουουν σε αυτοχειρες χειρονομιες...απο παντου και για παντα.

Γιατι γιναμε ετσι;

Ειναι η πρωτη φορα που διψω για ζωη,για να αγγιζω,να μυριζω,να γευομαι τα αδυτα που μου χαριζει ο βυθος της υπαρξης σου...

μα οσο πιο βαθια με οδηγεις τοσο νιωθω να πνιγομαι...

"Κάποτε,μα τώρα είμαστε εδώ
Ξένοι σ`έναν τόπο που αλλάζει
Ξέρω χίλιους τρόπους να σωθώ,

μα κανένας τους δεν μου ταιριάζει..."

what's your game?

"...Έρχομαι και φεύγω το 'χω δει το έργο
ξέρω πως τελειώνει και πως ξαν'αρχινά..."

Σου είναι τοσο ευκολο να φευγεις και να αφηνεις πισω σου πατημασιες,ξεκινα λοιπον,τι με κοιτας;

δε θα  σου είναι δα και τοσο δυσκολο να ανοιξεις την πορτα και να πεταξεις ψηλα στο χαος του μυαλου σου…

Μα,ασε με ακομα λιγο να ξεκουραστω στη γη,θελουν χρονο τα φτερα μου...

για να αντεξουν και να σηκωσουν το βαρος της ψυχης…

Σου είναι τοσο ευκολο να μενεις απλος θεατης στο θιασο της ζωης σου,της ζωης μας,παιξε λοιπον,τι δειλιαζεις;η αυλαια ανοιξε,σε περιμενει,λουσου με τα φωτα της επιτυχιας και τυφλωσου από την ματαιοδοξια σου…

Μα,ασε με ακομα  λιγο στα παρασκηνια,δεν αντεχω ματια μου τα κοσμικα,παντοτε τα ασημα και τα υπογεια με ελκουσαν,
μη ζητας να γινω κατι που δεν ειμαι…

 Σου είναι τοσο ευκολο να κερδιζεις στη τραπουλα της αγαπης μου για σενα,
είναι σειρα μου τωρα να ρεφαρω δε νομιζεις;

Με εξαπατας..και ετσι χανω συνεχως...εμενα,

για να κερδιζω μια ζωη...εσενα.

 Σου ειναι τοσο ευκολο να φευγεις σιωπηλος μεσα στη νυχτα,

στολιζοντας ετσι τη σιωπη μ'ενα παγωμενο φιλι και ενα νεκρο καληνυχτα...

Ολα οσα κρυβω φωναζουν δυνατα,την ωρα εκεινη που με αφηνεις...μα δεν τ'ακους.

την ματαιη εκεινη ωρα,που ποτε δε γυρνας να κοιταξεις ο,τι δημιουργησες..
και ο,τι γκρεμισες...

Ειναι φορες που σκεφτομαι να σε αφησω... 
 Μα τοτε ειναι που η σκεψη αυτη,
μου αφαιρει ενα ξεχωριστο κομματι της καρδιας μου.
Πως θα ζησω μετα;

"...Θα 'ρθω και θα φύγω κι ίσως λίγο λίγο
να συναντηθούμε κι εμείς στο πουθενά.."

you don't have to be alone to be lonely...

Γυρω μου φωτα,κοσμος πολυς,χιλιαδες χαμογελα,ευτυχια και εγω...

λεω πως ζω,μουδιασμενη,ξεχασμενη,καθισμενη καπου στο συνωστισμο,μα τοσο μονη αναμεσα στις φωνες,πνιγω τους αναστεναγμους μου...στο γυαλινο ποτηρι με το κοκκινο κρασι,κοκκινο σα το αιμα που κυλα στις φλεβες,το αιμα που μου δινει τη πνοη,μα ποτε δε μου τη παιρνει για να λυτρωθω...

ελα και παρε την,δε τη θελω ετσι,δικαιωμα μου δεν ειναι να παταω διαγραφη στις υποτιθεμενες ομορφες στιγμες μου;

δικαιωμα μου δεν ειναι να ζηταω παυση στις εκκωφαντικες και αδειες νυχτες σαν και αυτη;

Θελω..τι θελω;η απουσια σου συμβιβασμε να παψει να με φλερταρει,δε μου αρεσει ετσι να ζω,δε μου παει πως το λενε;

θελω ν'αλλαξω τροχια,να παρω λαθος τρενο και να βγω σε αβεβαιο σταθμο,να παω και παλι στην αρχη...θυμασαι αραγε την αρχη μας;

Τα ματια υγρα παλλονται στο ρυθμο της μουσικης,αποψε μονο ενα τιποτα επιτρεπω να με αγγιξει,γιατι ποιος αλλος αντεχει να το κανει,ποιος αντεχει να κοιταξει πραγματικα μεσα μου;

ποιος αντεχει να υπερπηδησει τη βιτρινα του φαινεσθαι;

να με ρωτησει αν ειμαι καλα;

αν ειμαι ευτυχισμενη;κανεις!

αυτη η απαντηση στριφογυριζει αποψε στο νου..κανεις,ποτε και πουθενα...

αυτο σου αξιζει ευατε για να μαθεις να δινεσαι ανευ ορων...
ο κανεις.

κανεις δε με ενιωσε..δε τα καταφερε,δε προσπαθησε καν...

στα μισα της διαδρομης,τα παρατησε και γυρισε πισω,θυμηθηκε να κοιταξει το εγω του,η ιδιοτελεια νικησε ξανα,

ειναι το παν για μερικους και ασημαντη για λιγους...

Μια τρελη καρδια τι θελω στη λογικη πλανη που με περικυκλωνει;

ποναω,δε ξερω τι ειναι αυτο που μεσα μου με τρυπαει ανελεητα κατι τετοιες ωρες,μα ποναει...

Ολο κοντα μου βρισκεσαι μα συνεχως ξεμακραινεις...

ειμαι μονη...αγαπαω μονη...και κανεις δεν ειναι πλαι μου να το μοιραστω...

καποτε μου αρεσαν τα παραμυθια...

τωρα πια δε τα αντεχω...

-ποσο κραταει αραγε μια νυχτα;

-οσο ζει ενα αστερι.

-ποσο ζει ενα αστερι;

-οσο υπαρχουν ακομα ανθρωποι και κανουν ευχες.

-ποιοι κανουν ευχες;

-οι ονειροπολοι.

-ποσο κρατανε τα ονειρα;

-Μονο μια στιγμη.

υστερα ξυπνας και επανερχεσαι στη στριφνη πραγματικοτητα.

Μονο μια στιγμη.

Και στην αγαπη το ιδιο.

Και στην ζωη το ιδιο.

Ολα διαρκουν μια μοναχα στιγμη...

τα φτερα σου για λιγο δωσ'μου...ν' αγγιξω τον ουρανο...

"Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα,
κάνε γη και ουρανός να μοιάζουν ένα..."

 Σα κατι να εχει αλλαξει πανω σου,πανω μου,μα ναι,τωρα που σε κοιτω,πλαι σου αχνοφαινεται και το ειδωλο μου,αλλαγμενο,μουτζουρωμενο απο αταιριαστες πινελιες της δικης σου τεχνης παντα.

Σα κατι να εχει ραγισει,με σοβαρη επικινδυνοτητα να σπασει.Το αισθανεσαι;

Η προθυμια γινεται αξαφνα...απροθυμια.

Η ορεξη για ερωτα πασχει απο...ανορεξια.

Η ακορεστη διψα για στιγμες παθους και τρυφεροτητας καταντα...λειψυδρια.

Το απαιτητικο θελω δενεται κομπος και κανενα τρικ δεν ειναι τοσο καλο ωστε να το λυσει μαγικα.

Ειναι που η μαγεια τελικα δε κραταει για πολυ...γιατι;

Παρατηρω δειγματα βιασυνης σε μενα,τιποτα μετριο δεν ειναι ικανο να με κρατησει καπου για πολυ ωρα.

Τιποτα δεν ειναι αρκετα καλο για να ειναι αληθινο.

Τιποτα και ποτε δε αιχμαλωτιζεται για παντα δεσμιο.
Μα κι αν το φυλακισεις με τη βια,θα σου γλιστρησει απο τα χερια διχως να το αντιληφθεις.
Ετσι ειναι ολα στη ζωη,δανεικα.

Ετσι ειναι οι ωραιες στιγμες...αφανιζονται με μιας οταν τις προκαταβαλλει ο πονος...

Το ενδιαφερον μου εχει εξαυλωθει και η διαθεση ανεβοκατεβαινει σα τρελαμενος ανελκυστηρας.
Πατα επιτελους το κουδουνι εκτακτης αναγκης,δε το βλεπεις οτι πεφτουμε;

Ρουτινα καποιοι το αποκαλεσαν,φαινεται πως παγιδευει πολυ κοσμο στον ιστο της.

Ειναι που η σπιθα του ανεξευρευνητου μετατρεπεται ναι μεν στιγμιαια σε φωτια αλλα υστερα παιρνει τη θεση της το εξερευνησιμο,το δεδομενο και η φλογα τοτε σβηνει και μενει μοναχα ο πυκνος καπνος της...

να σου θυμιζει οτι καποτε ειχες καει...

Θα επιβιωσω,θα ανακατεψω λιγη προσμονη με λιγο θελω,λιγη ζωη με λιγο θανατο και θα πλασω το καλουπι που μου ταιριαζει...Μα...

"Άλλαξέ μου τη ζωή, μη με αλλάξεις,
αν μ' αφήσεις να πετάξω, θα πετάξεις..."