Ακομα ενας λαβυρινθος...

Ξεκινησα να γραφω για οτι βρισκεται μεσα μου,για οτι με βαραινει,ετσι ωστε ο γραπτος λογος,να ελαφρυνει το φορτιο της αιχμηρης σιωπης μου,μα για ενα πραγμα απορησα..

πως γινεται να αδειασεις απο το ιδιο το κενο που νιωθεις;

Δε γινεται...να καταφερω το ακατορθωτο.

Ξεκινησα να λεω πως δε θα παρασυρθω απο εφημερα λαθη,μα ο λογος μου εγινε θρυψαλα,σα το γυαλι που απαξ και γλιστρησει απο τα χερια σου γινεται χιλια κομματια,πως να τα κολλησεις μετα;

Λογια,τοσο βρωμικα και φθηνα,που εχω κυλησει μαζι σου στο βουρκο των αστεγων υποσχεσεων...

Ξεκινησα...καιρο τωρα...και ακομα βρισκομαι στην αφετηρια,τα ποδια δε ξεκολλουν απο το εδαφος,κολλημενα απο πεισμα στεκουν για να μου θυμιζουν ποσο δειλη εξακολουθω να ειμαι,ποσο ματαιοδοξη φαινομαι που ευελπιστω κατακτηση πληροτητας και ικανοποιησης για ολα οσα μου λειπουν.

Αναρωτηθηκες αραγε ποτε τι μου λειπει;

γιατι αυτο το κενο διαστημα μεταξυ μυαλου και καρδιας;

Μαλακιες!Τι να αναρωτηθεις.Δε σε νοιαζει.Προεχεις εσυ.

Ειχα μαθει να ξεπερναω τους φοβους μου,να ανηκω καπου,ειχα δυναμη,πιστη  σε μενα,οτι ο τελευταιος ανθρωπος που θα με αφησει ερμαιο αν το θελησω θα ειναι ο ευατος μου...

Αλλαγη.Ανιδιοτελεια.Αναξιοπιστια.Ολα απο Α.

Αγαπη;Πουθενα!

Δοκιμασιες.Πολλες,διαχυτες και η καθεμια αξια παρασημου.

Εμενα δε καταφερα να δοκιμασω.Δειλια γαμωτο.Ξανα.Παγιδευτηκα.

Στον αισιο τερματισμο του αγωνα ελπιζω,αναμετρωντας τις αντοχες,πως θα εχω επιτυχει το ακατορθωτο...

να νιωσω γεματη,πληρης,μοναδικη,να νιωσω υποκινουμενη απο τις ορθες επιθυμιες μου και να αναζητησω τη πραγματικοτητα που μου αρμοζει και οχι την υποτιθεμενη,οχι τη ψευτικη,την υποκριτικη,αλλα την αληθινη,αυτη που θα ερθει και θα με κανει να δακρυσω απο χαρα...και οχι απο βεβιασμενες αυταπατες...

Τι ειναι αυτο που με κρατα δεσμια τελικα και δε με αφηνει να δω καθαρα πως η σωτηρια μου ειναι μακρια σου;

"Δεν ξέρω τι να είναι αυτό που πιο πολύ φοβάμαι,
να φύγεις ή να είσαι εδώ, για ποιο απ’ τα δυο λυπάμαι.
Ίσως να μην αντέχω πια στο “τίποτα” κρυμμένη,
ίσως και όλα κάποτε να έχουν ένα τέλος"

Ασε με να λεω...

Ασε με να λεω πως για όλα φταις εσυ...

Κι ας ξερω πως δε φταις, απλα να μοιραζομαστε τις ενοχες...

Ασε με να σε κοιτω συνεχως με ματια που χαμογελουν...

Κι ας κλαιω μέσα μου πικρα, κι ας ματωνω κάθε φορά που πονας εσυ...

Ασε με να σου δειχνω την καλοσυνη μου που αναπνεεις πλαι μου...

Κι ας με αφηνεις εμενα στην απνοια,

μην ανησυχεις,κάποιο αερικο θα βρεθει να φυσηξει και για μενα...

"...Άσε με να λέω πως δεν θα σ' αφήσω
μες στην αγκαλιά μου πια να ξαναμπείς.
Πως αυτή τη νύχτα την πόρτα θα σου κλείσω
λόγια είναι μόνο, λόγια της στιγμής..."

Ασε με να σε λεω ζωή μου...

Κι ας εχω τη δικη μου σε δευτερη μοιρα καιρο...

Ασε με να σε μαθω,να σε βρω...

Κι ας με χασω,εξαλλου συνηθισμενη ειμαι στους λαβυρινθους...

Ασε με να σε αγαπησω από την αρχη ξανα...

Κι ας εχω ξεχασει πως είναι να αγαπανε...

"...Άσε με να λέω πως θα σε αφήσω
λόγια είναι μόνο, ό,τι και να πω..."

"...Δεν ειναι εφικτη η αγαπη σου,τη νυχτα..."

 

Με λουζει το σκοταδι της νυχτας,εισβαλει στις ινες του κορμιου μου και νωτιζει το καμβα του σωματος με πηχτη,κολλωδης και ανεξιτηλη μπογια μοναξιας.Με ξεγελα το κενο της συντροφιας της,με κανει να αυτομαστιγωνομαι στο ακουσμα της και οι κογχες των ματιων ανοιγουν διαπλατα καλοσωριζοντας τη.

Νιωθω...νιωθω,ακους;τοσο γεματη πλαι σου,πως εχει συμπληρωθει ξαφνικα,με μαθηματικη ακριβεια το ελειμμα του στεγνου ψυχισμου μου.

Νιωθω...τοσο απροσμενα δυνατη,τοσο προβλεψιμα αναλαφρη σα πουπουλο και απαλαγμενη απο το βαρος της απαισιοδοξης σκεψης.

 

Τα παντα ταιριαζουν γαντι,ολα τα δοχεια της καρδιας συμπληρωμενα σωστα,καμια διαρροη δε στελνει σηματα κινδυνου,καμια απειλητικη ενδειξη δεν αναβοσβηνει στα συστηματα χαρας.

...Τα παντα σε ταξη,κι ομως τα παντα σε αταξια.

Τα παντα γεματα και ομως τα παντα αδεια.

Τα παντα οικεια και ομως τα παντα ξενα.

Τα παντα μαζι και ομως τα παντα χωριστα...

 

Αντιφαση.Πλανη.Παραπλανηση.Αμφιβολια.

Μοναξια.Ανασφαλεια.Παραιτηση.Κενο.

Σιδηροδρομοι απο σκεψεις,απο γραμματοσειρες του αλφαβητου και ομως εγω σχηματιζω λεξεις μοναχα απο συγκεκριμενα γραμματα.

Η τετραγωνη λογικη μου δυσκολευεται αυτη τη φορα να επιλυσει το προβλημα.

Καπου χανει το μετρημα,καπου μπερδευει τους τυπους και υστερα επαινει την αποτυχια στην επιτυχια.

Νιωθω...νιωθω,ακους;Με ακους αραγε ποτε οταν σου μιλω ή κανεις πως ακους;

 

Νιωθω..πως κατι εχει αποκολληθει,κατι εχει δραπετευσει απο το λαγουμι της ψυχης

και σκαβει,παλευει δεξια κι αριστερα στα πετρινα τοιχωματα,να βρει διεξοδο να ανασανει,να βγει απο τους υπογειους βουρκωμενους λακκους ξανα στην επιφανεια.

Τι ειναι αυτο που κανει αυτη την υπερανθρωπη προσπαθεια;

Δε ξερω,δε εχω προλαβει να το ανακαλυψω ακομα,δε εχει φωνη να μου φωναξει να το βοηθησω,να του δωσω το χερι μου να το συρω εξω στο φως,δε το ακουω,ειναι πολυ βαθια φαινεται.

Αυτο το κατι θελω να ξεριζωσω για να παψει να με τρωει σα σαρακι..μερα με τη μερα,λεπτο προς λεπτο.

Αυτο το κατι θελω να εξερευνησω για να σταματησω να δεχομαι ψυχρολουσιες στη ζεστη θαλπωρη της ζωης μου.

Να το βρω και να του βαλω φωτια,να γινει σταχτη και ποτε μα ποτε να μην αναγεννηθει απο τις σταχτες του...

Μου υποσχεσαι να το βρουμε μαζι;

Θα εισαι μαζι μου;

Θα φυγεις;

Θα μεινεις;

...

20 + 4?

Αλλο ενα κερι,

αλλες 365 μερες σιγοκαιουν σε τουτο το γλυκο πειρασμο.

Μου ειπαν οτι κλεινω τα 24...

δε τους εχουν πιστεψει ακομα,

καθε φορα κλεινω τα ματια και ευχομαι να γινω ξανα 4!

χωρις το 2!!!!

Ζηταω πολλα;;;;;

;)

Υ.Γ Ο Θαλασσινος με αποστομωνει παντοτε τετοια μερα...

"...ΔΕ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ...

ΧΤΥΠΑΕΙ ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ...

ΔΕ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ...

ΦΤΑΙΕΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ'ΝΑΙ ΜΙΚΡΗ..."

...Ανοητες ανοησιες...

Λες...δεν αντεχεις τα μεγαλα λογια...

μακαρι να μου εφθαναν τα μικρα...

"...ΤΑ ΦΕΡΑΜΕ ΑΠΟ ΕΔΩ,ΤΑ ΦΕΡΑΜΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ,

ΕΓΩ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ,ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΑ ΕΣΥ.ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΑ..."

Λες εχεις αλλεργια στη λεξη <<σ'αγαπω>> και προτιμας να το δειχνεις με πραξεις...

'Η εγω ειμαι τυφλη ή εσυ υστερεις  μη λεκτικης επικοινωνιας...

Λες οτι μου αξιζει το καλυτερο και θες να ειμαι ευτυχισμενη...

Δηλαδη το να εχω εσενα πλαι μου σημαινει πως εισαι αναξιος και γεννημενος να σκορπας τη δυστυχια;

Εξηγησε μου,πριν λαλησω τελειως...

Λες...

"...ΤΩΡΑ ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ,ΤΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ,

ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΠΑΙΞΑΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΕ ΖΑΡΙΑ ΠΕΙΡΑΓΜΕΝΑ..."

Ακου,βαρεθηκα να σε ακουω να λες...

μεινε,πολεμησε το,εστω προσπαθησε το,

ή αλλιως δωσε μια μουτζα σε ολα και αδειασε μου τη γωνια...

Η αγαπη φιλε δε χορταινει με ψιχουλα,

ουτε ξεδιψα με μισογεμισμενα ποτηρια ευτυχιας...

ή μεθας και γινεσαι τυφλα,ή απλα δε πινεις...

"...ΑΝΟΗΤΕΣ ΑΓΑΠΕΣ..."

ΑΝΟΗΤΑ ΦΙΛΙΑ...

ΛΟΓΙΑ...ΛΟΓΙΑ...

ΛΟΓΙΑ ΨΕΥΤΙΚΑ;;;;;;;;;;

Η Εγω-κεντρικη.

Ολο από καπου λεω να αρχισω...

Και η αρχη γίνεται τέλος πριν καν ακουσω το κροτο της εκκινησης.

Ολο από καπου τρεχω να σωθω...απο εμενα,από τους γυρω μου...

Και όταν συναντησω εμποδια,αναξιοπιστια και ερημια,λυγιζω,πεφτω και σπαω,απολαμβανω τη ξεκουραση του εδαφους και ευθυγραμιζω το κορμι στο χωμα...μενω να κοιτω τον ουρανο,τα συννεφα που ζωγραφιζουν τοπια,προσωπα,φιγουρες..

-που να τρεχω λεω τωρα,καλα ειμαι και εδώ.

Ολο κατι λεω να αλλαξω...

Τη καθημερινοτητα μου,τις προτεραιοτητες μου,την εμφάνιση μου,τις αποψεις μου,τις προτιμησεις μου,το πρόγραμμα μου...

Και όταν εν τελει καταφερνω ν’αλλαξω το κατι από τα πολλα...

Απογοητευομαι και τότε είναι που κολλαω το μικροβιο του ανικανοποιητου και αρρωσταινω...βαρια αρρωστη για ωρες,μερες,μηνες,δε ερχεται η ιαση ποτε...αργοπεθαινω αργα και βασανιστικα...κωματωδη κατάσταση σου λεω..

Κι όταν ξυπναω μια μερα,σ’ένα ησυχο πρωινο καλεσμα του ξυπνητηριου και χαρουμενη πια νομιζοντας πως αγγιξα τη θορυβωδη τελειοτητα μιας πραγματικοτητας(υγιης πια,το τονιζω)ερχεται στο καπακι η καταθλιψη...η θλιψη που καταφερα ν’αλλαξω κατι από τα πολλα (βλεπε παραπανω) και τελικα δε με αλλαξαν εσωτερικα..μοναχα εξωτερικα,επιφανειακα...εγινα ξαφνικα πιο ηρεμη,πιο υπομονετικη,πιο συγκαταβατικη,πιο ανεμελη,πιο χαμογελαστη...αρχισα να αρεσω στους άλλους...ακομα κι αν μέσα μου βραζω,εξατμιζομαι,παγωνω και φτου και από την αρχη...

Κανω υπομονη,ακόμα κι αν δε μου αρεσουν τα δεδομενα μου,ο τρόπος που διασκεδαζουν οι αλλοι,τα χαζοαστεια που μοιραζονται,ο τρόπος που ντυνονται για να βγουν,τα ταπεινωτικα σχολια που ανταλλαζουν μεταξύ ξενων και τις δηθεν ματιες που διασταυρωνουν.Aηδιαζω με τις ψευτικες ανθρωπινες σχέσεις και θες μια αληθεια;μόνο ανθρωπινες δεν είναι!δε μου ταιριαζουν..δεν με κάνουν πιο..εμενα..πιο ανθρωπινη,με κάνουν αλλη,διαφορετικη,ειμαι διαφορετικη και αυτο δε το αλλαζω για τιποτα και για κανενα...

ΕΤΣΙ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!

Εγώ θα φταίω πάντα εγώ...

Έξω απ τα μέτρα του καιρού μου...

Εχθρός του ίδιου του εαυτού μου...

ΕΤΣΙ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ...

Δε φταίω εγώ. 

Ο βασιλιας της μοναξιας...

Ξημερωνει αλλη μια μερα.Μια καινουργια καλοκαιρινη μερα,που πλημμυριζει απο ενα περιεργο αρωμα,μια ελκυστικη μυρωδια ενος σωματος που αφηνει γλυκιες νοτες ευωδιας στην ατμοσφαιρα του μεσημεριου.Στην ησυχια του πεζοδρομου γρηγορα και υποκωφα βηματα,συνθετουν περιεργες μελωδιες στο  νου,στηνουν χορο με τις μυχιες σκεψεις...και ξαφνου απο μακρια εμφανιζεται τολμηρα μα και δειλα  εκεινη η γνωριμη φιγουρα.Μοιαζει στ'αληθεια τοσο απομακρος,τοσο απλησιαστος,τοσο οικειος μα και τοσο ξενος,τοσο ευθραστος και απροστατευτος,που ο χωρος μετατρεπεται μαγικα σα σε διαφανο ηλεκτροφορο κελι οπου εμποδιζει τους αλλους να πλησιασουν γυρω του,να αγγιξουν για λιγο τη σκια του,να διαβασουν λιγο απο τις γραμμες του μυαλου του.Τοσο σιωπηλος στο θορυβο της ζεστης μερας.Μη προσβασιμη στις πυλες της ψυχης του,σκεφτομαι,για ακομα μια φορα...

Μια μαυρη τουφα στολιζει το σοβαρο μετωπο του και εκεινος την απομακρυνει αστραπιαια με την ακρη του χεριου του.Δε του αρεσει να τον αγγιζουν και να τον ενοχλουν απροσκλητα,τον αιφνιδιαζουν οι απροσμενες οικοιοτητες,το ιδιο οπως και ο ευατος του.Τον ενοχλει αυτο που αρνειται να δεχτει μεσα του καιρο,παλευει βιαια και ευτυχως αναιμακτα να εξαφανισει το εσωτερικο καλεσμα των Ερινυων,επιζητα την εξιλεωση,τη ταφη του πονου και επιδιωκει να αυτοκαταστραφει,μηπως και σωθει,μηπως και βρει το δρομο του γυρισμου κι επιστρεψει πισω σε εκεινον ξανα...

Αφηρημενη η σκεψη του αποπροσανατολιζεται στον οριζοντα,γυρνα εδω και εκει,στο πουθενα,στο τιποτα,απιαστη και ελευθερη.

Φαινεται τοσο σκοτεινος στο φως της μερας,τοσο μυστηριος,τοσο παραξενος,αλλα αυτη η στιφνη μυστικοπαθεια σε ελκυει,σε προκαλει να τον εξερευνησεις,να χαθεις στα σοκακια των σκεψεων του,να ρισκαρεις να ανακαλυψεις αυτο που αγνοεις.Διπλα του ριγμενο στη θεση του συνοδηγου ενα στεμμα,αυτο της μοναξιας.Παντοτε πλαι του.Το προσεχει με την ακρη του ματιου του.Το κλειδωνει οταν νιωθει ετοιμος και δυνατος και το φοραει οταν νιωθει αδυναμος και ανεπαρκης.Μα μεσα του καραδοκει ενας φοβος.Φοβαται ωρες ωρες,το νιωθω στη θερμη των χεριων του,ζηταει μια λεξη να φουντωσει τη φλογα στο δωματιο της  ψυχρης ερημιας του...

"Η μοναξια ειναι αναγκαια, καποιες στιγμες,αλλα τοσο επωδυνη ματια μου,κι οταν σε αγκαλιαζει σφιχτα,ποναει το αιχμηρο χαδι της,το στεμμα γινεται αγκαθινο στεφανι,και απο το πονο,αδυνατεις να δεις καθαρα ποσο ομορφα χρωματα κρυβει η συντροφια πλαι σου."

Οταν η νυχτα σκεπαζει τα σκοτεινα πεπλα της,επιθυμει να ηταν αλλος,αν ηταν αλλος θα πασχιζε να φυλακισει στις χουφτες του ολο το κοσμο,ολα τα ονειρα,θα τα στριμωχνε καπου μεσα στα ματια του,σε εκεινα τα πελωρια ματια που δυσκολα ξεχνας,θα ηθελε να ηταν εκεινος ο ξενος,ο αγνωστος,καποιος που θα αγνοουσαν  την υπαρξη του,καποιος που θα διεγραφε πορειες,που θα εμενε για οσο αντεχε.Τι κι αν επλαθε ονειρα απο πυλο,τι κι αν γεννουσε ουτοπικες πραγματικοτητες,θα συνεχιζε να ανακαλυπτει καινουργιες μαγειες,ζωες θαμμενες σα πολυτιμους θησαυρους. 
Καποτε ειπε πως δεν εμπιστευεται κανενα. 
Τη καρδια του αραγε;η οχι κι αυτη; 
Καποτε ειπε δε θελει να προκαλει φοβο.
 Φοβαται τον ιδιο το φοβο ισως;Απομακρυνει ανθρωπους για να μη παρασερνει αθωους στο κελι του. Τα παραταει ευκολα οταν τρεμει απο αμφιβολια.Κοιμαται σπανια για να κλεβει στιγμες ανυποψιαστων σκιων.Σταματα τη ζωη του οποτε το θελησει.Παγωνει τη στιγμη,το χρονο.Βαζει ανω τελεια και ποτε παυλα.Οποτε το θελησει συνεχιζει ξανα.Λατρευει τη παυση,κι ας ξεχνα να συνεχισει.Του αρεσει η ολεθρια στιγμη μιας κολασης και αναζητα να τη κανει παραδεισο.Κοβει τον ευατο του στη μεση και ξεχνα να τον ενωσει μετα.Ετσι χανει την αυτοδυναμια.Την αυτοκυριαρχια. 
Και επιμενει..να ματωσει για να βγει απο το βουρκο της ζωης του...να ορθοποδησει,να μαθει να αισθανεται την ιδια την αισθηση που του χαραζει σα καρφι ο χρονος το κορμι.Να μαθει να...

Υ.Γ Τωρα που εμαθα για τη ζωη σου,σκεφτομαι πολυ σοβαρα,να βαλω να σε  "εκθρονισουν"...

I've built a wall not to block anyone out, but to see who cares enough to climb over it...

-Εσυ οριζεις τη ζωη σου...βρες κατι που να σε γεμιζει απολυτα... και οχι κατι που σε γεμιζει αλλα εξατμιζεται...

Δυσκολη και δυσευρετη φραση το βρες κατι να σε γεμιζει,οταν ολα οσα συναντω γυρω μου μοιαζουν τοσο αδεια.Αφορμη η προτροπη σου..τα λογια σου.Συμπερασμα;Η ματαιη αναζητηση στο πουθενα.Εχεις αναλογιστει γιατι σταματησα να κυνηγω την ευτυχια;Δες γιατι.Γιατι ποτε μου δε τη φθανω,τρεχει με ιλλιγιωδη ταχυτητα και εγω κουραζομαι τοσο ευκολα οταν τρεχω ξοπισω της,ετσι μενω στασιμη σε ενα υποτιθεμενο σημειο τερματισμου και περιμενω να  με νικησει...να με προσπερασει σηκωνοντας σκονη πισω της...

Καπου εκει στο τελος ξεχνιεμαι,ακου,δεν με νοιαζει που χανω..μα..αναρωτιεμαι τι πηγε στραβα,τι ειναι αυτο που λειπει,τι ειναι αυτο που αγνοω και δε μπορω να ανακαλυψω,τι δε συνδεθηκε παλι σωστα για τη παροχη ευτυχισμενων πληροφοριων..στο σωμα,στη ψυχη,
στο κορμι...

Προχωρω παντα μπροστα,με μηδαμινες αντοχες,γιατι συναγωνιζομαι την ευτυχια,οχι μικροπραγματα,που συνεπαγεται επιθυμιες αορατες που αχνοφαινονται μοναχα αν ξεπερασεις τις δυσκολιες και τα εμποδια...κοιτα με,μοιαζω με πολεμαχο,

βρισκομαι σε ανιση μαχη και σε αιωνια παρακμη ευατου..σου αρεσω;

Αρχιζω να διανυω αποστασεις,αργα βηματα,να ανακτησω αναπνοες,μηπως βρεθω τυχαια στο δρομο της,με δει ξαφνικα στη ασφαλτο,πατησει αιφνιδια φρενο και βρεθω στις ροδες της σωα και αβλαβης και για ανταλλαγμα ευγνωμοσυνης,απο ενοχη ασυνειδητου λαθους,με προσεξει,με νοιαστει,με κανει φιλη της,γινω τελος,με αυτο το τροπο συνοδηγος στο αμαξι της υπερμετρης χαρας και αισιοδοξιας..Μα που ειναι επιτελους;γιατι αργει τοσο;

Υ.Γ Καλως σας βρηκα...ξανα..

...(α)διεξοδος...

Οι λεξεις για αλλη μια φορα γκριζες,γραμμενες με τετοιο τροπο,

που σε κατευθυνουν ενιοτε στην εξοδο καποιου λαβυρινθου,

ή σε στριμωχνουν βιαια σε δυσβατα δρομακια,σε αποτομες ανηφορες,

σε  νεους και ατελειωτους λαβυρινθους...

Η φωτεινη επιγραφη της εξοδου κινδυνου,

αναβοσβηνει στις αποχρωσεις του ονοματος μου...

με καλει να το ακολουθησω ευλαβικα,διχως αντιρρησεις...

Ξαφνικα επαψε να  μου αρεσει ο τοπος που καποτε λατρεψα,νιωθω πως με εξουθενωνει,

ειναι τοσο μοναχικα εδω μεσα,τοσο κρυα,τοσο κλειστοφοβικα...

Δε θα μεινω,λυπαμαι μα εχασα το σκοπο μου,

δε λεω ξεφυγα μα..δεν ελευθερωθηκα...

παλεψα μα δε νικησα οσα με πληγωσαν και με πληγωνουν...

Ο πονος ειναι αδυναμια για τους δυνατους,

τερματισα αλλα οπως παντα τελευταια,

στον αγωνα για την εξουσια των μελων της καρδιας μου...

Ολα μοιαζουν τοσο οικεια και τοσο ξενα τωρα εδω...

Δρομοι σκοτεινοι,λασπωμενοι,

γυρω μου παντου κομματια,συντριμμια,μιας διαμμελισμενης ψυχης...

Χρειαζομαι αερα,οξυγονο..δε μπορω ν'αναπνευσω...

χρειαζομαι χρονο ν'ανασυγκροτηθω... 

χρειαζομαι στερεο εδαφος για να συνεχισω...

για να πατησω γερα στα ποδια μου...

Αυτο αληθεια χρειαζομαι;

Ισως καποτε βρω τη δυναμη σε εμενα να επιστεψω...

Για το τωρα αφηνω τις αλλοπαρμενες διαδρομες στο πουθενα...

ηρθε η ωρα να αντικρυσουν οι κογχες των ματιων μου εκεινη την ανατολη που ποθουν...

Σιχαθηκα τα ηλιοβασιλεματα σε θολους οριζοντες...

Να δω..το μπλε ή το γκρι του ουρανου...δε με νοιαζει και πολυ.

Εμαθα το ηθικο μου διδαγμα..

Η ζωη εχει παντα δυο οψεις...

ποτε ασπρη,ποτε μαυρη...

ποτε ωραια,ποτε ασχημη...

το παν ειναι να βρεις τη χρυση τομη αναμεσα στα δυο...

Υ.Γ θα μου λειψετε πολυ ολοι σας...

Θα σας επισκεφτομαι ομως συχνα να σας διαβαζω...

και μη ξεχνατε..η ζωη ειναι μικρη δυστυχως...

Οι μεγαλες προσδοκιες δε χωρουν σε αυτη τη τωρινη μικροσκοπικη ζωουλα μας...

ελπιζω ομως σε καποια αλλη δευτερη ζωη να χωρεσουν καπου...

Ζηστε οσο πιο ποιοτικα και ομορφα μπορειτε...

Να χαμογελατε...κανει τους αλλους να ανησυχουν...

κάθε ταξίδι είναι γυρισμός...

"Φεύγεις που πας και που πιστεύεις,

τι κυνηγάς ποια γη σε θέλει,
ποιον εαυτό γυρεύεις..."
...

Απο ποιο σημειο ξεκιναμε;

απο αυτο ή απο εκεινο;ξεχασα,εχασα,το προσανατολισμο,εχασα εμενα...

εκεινο το φως που κρυφοκοιταζει πισω απο τις γριλιες,το βλεπεις;

με εφερε σε λαθος μερος,γαμωτο,

δεν ανηκω εδω,ακους;

δεν επρεπε να βρισκομαι εδω,ακους;

εχω αναγκη το μυστικο περασμα σου...ακους;

εχω αναγκη αυτη τη τρελα στη ζωη μου...ακους;

φερε μου πισω εκεινο το φως που ζητω,

εκεινο το φως που θα με οδηγησει στο ματαιο προορισμο μου...

παρε με απο εδω,θελω να γυρισω πισω..ακους;

μισω τη λογικη...μισω τα πρεπει,τα οχι και τα μη...

θελω ν'αλλαξω μοτιβο σε τουτο το ταξιδι,

θελω να ριξω αγκυρα σε αλλιωτικες θαλασσες,

να δραπετευσω απο το ποτε που με πνιγει...
να κολυμπησω στο παντα ενος ωκεανου...

κοιτα με,εχω κολλησει εδω και δε ξερω πως να συνεχισω,

σε θαυμαζω ομως...ακους;που μπορεις και προσπερνας,που αντεχεις ακομα και μπορεις...

που υπαρχεις για να ταξιδευεις...που καταφερνεις και πετας...

κοιτα...εχασα τα φτερα μου,γυρισα παλι εδω...δες με,απετυχα τελειως...
ομως κερδισα βραβειο ηττας,
το εχω φυλαξει καπου ψηλα,να μου θυμιζει τη πτωση μου...
προχωρησε εσυ ομως,δε προλαβαινεις,τρεχα...
εχεις βρει πια το δρομο σου...εχεις βρει πια εσενα...

"Όλα είναι αλλού,κι όλα για λίγο,

όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ"

"Ο,τι αξιζει ποναει και ειναι δυσκολο..."

"Αγονη πληξη μια ζωης...

διχως ερωτα..."

Συναντω...

Ακεραια αισθηματα...

Υποσχομαι και αγγιζω...

ξενες και ανολοκληρωτες οφθαλμαπατες...

Ακουμπω με τα ακροδακρυλα μου...

προσωπα μουτζουρωμενα...

και σχεδιαζω με τη παλετα της αφης μου φωτεινα χρωματα...

 Το εδω και το εκει...

ενωνονται σε μια αυθορμητη κινηση της στιγμης...

και ομως δε σε φθανω...

Το πριν και το μετα...

γινονται γραμμες που διαγραφουν με μιας,τα σκιτσα του υποσυνηδειτου...

Ο ηχος παλλεται στος στηθος, συνθετοντας αγνωστα τραγουδια αγαπης...

Η φωνη μας τωρα, βρισκει επιτελους καταφυγιο στα ανειπωτα...

"για τις παλιες αγαπες μη μιλας...

στα πιο μεγαλα θελω κανουν πισω..."

Μερες...φευγατες,μισοαδειες,ομοιες,πληκτικες...

Με σενα ή χωρις...
Κι ομως δε το αισθανεσαι...δε το ψυχανεμιζεσαι...
παντα μαζι και παντα μονοι...
Ας εκανες ολα εκεινα που σε προσταζει η δειλη καρδια σου...
Ας εδινες το κατι απο το το τεραστιο τιποτα που φυλας κλειδωμενο...
Τοτε ολα θα ηταν αλλιως...
Τοτε...θα εκανα εγω αυτη τη φορα πισω...

"για να μην υποφερεις...

φυγε μακρια μου...κρυψου απο μενα..."

silenzio dentro me...

Οι κουρτινες κλειστες,στο κρυο δωματιο περιφερονται σκιες,εκεινα τα διαφανα πλασματα που νομιζεις οτι ζωντανευουν,παιρνουν σαρκα και οστα και σε πολιορκουν,σου μηδενιζουν τη σκεψη και σε χτυπουν αλυπητα μεχρι να ξυπνησεις απο το ληθαργο της μυθοπλασιας ενος ονειρου...

Κανω ασυναισθητα τη κινηση να βγαλω το πακετο με τα τσιγαρα απο το συρταρι του κομοδινου,ν'αναψω ενα τσιγαρο, φταιει η ασχημη  μου διαθεση σημερα και οταν δεν νιωθω καλα,αναβω αυτη τη παρηγορη καφτρα ζητωντας να μου κανει τη χαρη,να με σκορπισει στον αερα,να με στριμωξει και εμενα μεσα στο ασπρο καπνο της ,να καταληξω περηφανα καπου ψηλα  εκει στο ταβανι...

 Εξω ο ηλιος μου χτυπαει τα παραθυροφυλλα μα εγω εχω κατεβασει απο νωρις τα ρολα και αρνουμαι να του ανοιξω.Πρωινη μελαγχολια το λενε,μια ασθενεια ανιατη,που δε περναει οσα παυσιπονα και αν καταπιω.Ποτε δε φερνουν την ιαση,παντα γιατρευουν τους εξωτερικους πονους και σνομπαρουν τους εσωτερικους, πεισμωνουν για αυτοιαση, ανοιγωντας ετσι κι αλλες τρυπες στο σωμα της ψυχης, περιμενωντας τη να ξεψυχησει τελειως...

Σιωπη,ποσο αναγκη την εχω τωρα, ο θορυβος της με ξετρελαινει, ενω παραλληλα ακολουθουν σιωπηλες θυμησες που με ξεκουφαινουν. Σιωπη. Παντοτινη...

Ονειρο ζωης...μισης. Διχως χρωματα. Ασπρομαυρη με μονοτονες πιτσιλες στο πινακα της...και η καλλιτεχνης του μια στερημενη, μια ανικανοποιητη με το εργο τεχνης της. Παραδοξα ταξιδιαρα. Φαντασιοπληκτα κυνικη. Απιστευτα αιθερωβαμων.

Δε συμμετεχω αλλο σε αυτη τη παρτιδα των συμβιβασμων. Παραιτουμαι. Αλλαζω τροχια...αλλαζω φορα, αλλαζω...εμενα. Μεταμορφωνομαι. Προσδοκιες μιας διαδρομης διχως εμποδια.Μοναχα στρωμενη με ροδοπεταλα. Αυτο θελω. Θελω; Κι ομως παντα κατι μου φταιει. 
Κατι μου λειπει...

Το λενε τα ματια μου. Σταζουν παραπονο. Τι θελω; Δε πρεπει να κλαιω, αναζητωντας το ,μα καποιος μου ειπε οτι ειναι καλο...καθαριζουν τα ματια,αδειαζεις,ειναι καλο να μιλας με δακρυα...

Ποιος ξερει το καλο μου;εσυ;εγω;οι αλλοι;

Θυμησες επιστεφουν και παλι, σε ολα οσα παραδοθηκα διχως καθωπρεπισμους, σε ολα οσα επιασα και με μαχαιρωσαν στα χερια, σε ολα οσα εισεπνευσα και με εκαψαν με την ανασα τους. Προδοσια...προδωσα εμενα,τα θελω μου,τις αναγκες μου. Δολοφονος της μικροαστης ζωουλας μου. Σκοτωσα ολα εκεινα που αναζητησα,ποθησα και εξαφανισα για να μεινω εδω μαζι σου,να σε κοιτω και να σε ακουμπω...να σε αγκαλιαζω και να μυριζω το αρωμα της σαρκας σου, να μεθω απο την αλκοολη των αναστεναγμων σου...

Τοσοι ποθοι οπισθοδρομικοι και αδιεξοδοι...σε εκεινα τα μικρα και γεματα λακουβες  σοκακια των επιθυμιων...

Βιαστηκα να κρατησω την αγαπη που μου εδωσες και να τη κρεμασω σα σταυρουδακι στο λαιμο, βιαστηκα να ανακαλυψω την αγγελικη καλοσυνη που μου προσφερες με ενα σου χαδι...και τωρα οτι επεμεινε ειναι μοναχα η σιωπη...

ενα μοναδικο ακουσμα μιας εκκωφαντικης σιωπης...

 ... 

...

...Ακου... 

...Εχω φωνη...