It never ends;

 

Έξω βρέχει...λιμνάζουν οι δρόμοι που κάποτε περπατήσαμε μαζί.

Έξω κάνει κρύο...κρύωσαν οι όμορφες στιγμές που κάποτε μοιραστήκαμε μαζί.

Ξέρεις μου αρκεί τελευταία, μια σου θύμηση και ξανακυλάω, σα σταγόνα απο βροχή.

Ξέρεις μου αρκεί τελευταία, μια σου ανάμνηση και βουλιάζω σα καράβι ακυβέρνητο.

Κάποτε μου είχες πει πως, αν χρειαστώ οτιδήποτε να μη διστάσω να στο ζητήσω.

Και τώρα που χρειάζομαι εσένα, εσύ απουσιάζεις...

φωνάζω...δε με ακούς...δε φτάνει η φωνή μου ως εκεί;

Κάποτε μου είχες πει πως, αν νιώσω την ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον, να μη διστάσω να σε καλέσω.

Και τώρα που έχω ανάγκη να μου πείς δυο λόγια τρυφερά, εσύ σωπαίνεις...

φωνάζω...δε με ακούς...δε φτάνει η φωνή μου ως εκεί;

Sometimes.....

..Being alone is not that bad.It's much worse to surround yourself with people that make you feel alone...

Παλι εδω. Σε αυτο το μουντο δωματιο, κατω απο το ημιφως ενος κεριου που αφηνει γλυκα χρωματα στο χωρο. Ετσι για να σπαει λιγο η μονοτονια της ψυχης.

Εγινε η ζωη..ρουτινα. Εγινε η ρουτινα..ζωη. Αποφασισα να μη παιρνω αποφασεις για το αυριο. Ολα θα ερθουν να με βρουν ακομα κι αν εχω τη πλατη γυρισμενη, χαζευοντας ωρα πολυ, τη βροχη που πεφτει στο τζαμι. Ολα θα με βρουν, ακομη κι αν κανω πως δε με νοιαζει το μετα. Πως ζω μονο το τωρα.

Αδειαζει η πολη απο το θορυβο και τη πληξη. Αδειαζω και εγω καθε μερα ολο και πιο πολυ. Κανεις δε το βλεπει. Κανενα σημειο επανω μου δε το μαρτυρα. Ολες  οι αισθησεις συννενοχουν στη δικη μου ουτοπικη πραγματικοτητα. Οι σκεψεις μεταλλασονται σε υπομονη, ανησυχια και φοβο.

Αντοχες απλετες, αμετρητες και παντα εδω, μεσα μου. Να μου διαλυουν το σωμα, οδηγωντας  με βουβα σε μια εκκωφαντικη καταδικη...

Καμια φορα αναρωτιεμαι για ποιον παλευω. Μια κυριαρχια που τα κυριαρχει...ολα.
Μια δικη μου αυτοκυριαρχια, την οποια φθανω, αγγιζω κι ολο χανω.

Με αποδιοργανωσαν οι ιδιες διαδρομες στα λαθη του παρελθοντος. 
Με αποδυναμωσε το τυφλο ψαξιμο των ματαιων στοχων. 
Με απογυμνωσε η αβεβαιοτητα των (υπο)σχεσεων. 
Για ποιον παλευω. Για ποιον προσπαθω. Για μενα. 
Σωστο, λαθος. 
Σταματα, ξεκινα. 
Κρατησε, αφησε.
Αφεσου, αντιστασου.
"Κανε κατι" ακουω το μυαλο να διαταζει. 

Αλλαξε!

Γινε αυτο που δε μπορεις!

Γινε αυτο που φοβασαι!

Το φοντο παντα ζωγραφισμενο στο ιδιο μοτιβο. Ιδιες φυσιογνωμιες, ιδιες αποριες, ιδιες κουβεντες...ιδιοι παντα εμεις και ολοι αλλοι οι γυρω μας ξενοι. 
Νεα προσωπα, παλιες μνημες, μπερδευονται και ισορροπουν στο σκοινι του χρονου. 
Χαραζουμε πορειες εγωκεντρισμου παραμεριζοντας ονειρα, ελπιδες, επιθυμιες.
Μονοι μας πορευομαστε, ακομα να το καταλαβεις; 
Και το μονο που μαθαινουμε τοσο καλα, ειναι να δομουμε οχι απλα χαρακτηρα αλλα λιγο παραπανω τον εμφυτο εγωισμο μας. Τωρα το καταλαβα, δυστυχως.

Για τι να παλεψεις και με τι ονειρα να πορευτεις σε ενα μελλον που φοβασαι να κλεισεις τα ματια και να αφεθεις;
Σε ενα μελλον που οι ανθρωποι γινονται απανθρωποι απο επιλογη;

Παλι εδω θα μεινω, περιμενωντας...
....Τελειωνοντας με λεξεις αυτο που δε μπορω να αρχισω με πραξεις....

...

Μου λειπεις...

δυο λεξεις, τοσο απλες, τοσο δυσκολες και τοσο επωδυνες...

Εμαθα ολο αυτο το καιρο ενα πραγμα, πως ειναι να φθανεις στο σημειο μηδεν. 

Αυτο το μηδενικο παλευω ν'αλλαξω, μα ειναι ανεφικτο.

Ειχα μαθει να μοιραζομαι, να σκεφτομαι..παντα για δυο. 

Εμαθα, γνωρισα, πλαι σου τον ερωτα, τη χαρα, την ευτυχια και συναμα την απογοητευση, τη παραιτηση και τη μοναξια...

Ενα ξεχασες να μου μαθεις, πως ν'αντεχω μακρια σου...

Λειπεις...

και εχω τοσο αναγκη γαμωτο να σε δω.

Εχω τοσο αναγκη να μαθω πως περνας, αν με σκεφτεσαι, αν σου λειπω, αν προχωρησες...

γιατι εγω δε μπορω να το κανω...

Μου ειναι αδυνατον να προχωρησω με κομμενα τα φτερα...

ξερεις ποσες φορες προσπαθησα να σε ξεχασω;να απαλλαχτω απο τη μορφη σου;

ξερεις ποσες φορες ευχηθηκα μια αμνησια;

να παψω να σκεφτομαι οτι ησουν κομματι της ζωης μου...

να παψω να ελπιζω οτι θα γυρισεις;

ξερεις ποσο κακο μου εκανες θελωντας  να αποχωρησεις για το καλο μου;

Μακαρι να ηξερες, να καταλαβαινες οσα ποτε δε θα σου πω.

Ακομα προσπαθω.Εγιναν ολα τοσο ξαφνικα.

Προσπαθησα να γνωρισω αλλους ερωτες και κατεληξα να βλεπω τα ματια σου στα ματια τους, κατεληξα να φιλαω χειλη ξενα και να νιωθω πως προδωσα εμενα...ή εμας.

Εμεις...ποτε ξανα.

Εσυ και εγω πια.

Μονοι και ξενοι.

Ωραια τα καταφεραμε....

Δε σου ζηταω να γυρισεις...

Σου ζητω μοναχα να μη ξεχασεις...

people will forget what you said..people will forget what you did.. but people will never forget..how you made them feel..

Θελω τοσα να γραψω, τοσα να πω...μα νιωθω πως δε φθανουν οι λεξεις, δε χωρανε οι στιγμες σε κανενα λευκο χαρτι. Τα παντα βρισκονται τυπωμενα μεσα στο μυαλο μου, στη καρδια και στη ψυχη μου. Ολα οσα αφησες μεσα μου, εσυ.

Θα ηθελα να μπορουσα να γυριζα το χρονο πισω την ημερα που σε γνωρισα, για να μπορουσα να σε αγνοησω επιδεικτικα, οχι τοσο για να σε εκδικηθω, αλλα για να προστατεψω περισσοτερο εμενα, εμενα που τωρα που φευγεις...φοβαμαι να εμπιστευτω ξανα, φοβαμαι να  κοιταξω αλλον, φοβαμαι να αγγιξω αλλον, γιατι νιωθω πως παντα θα ψαχνω επανω του να βρω κατι απο τη ματια σου, κατι απο το χαμογελο σου, κατι απο το αγγιγμα σου , κατι απο το αρωμα σου και αυτο ειναι κατι που δεν αντεχω...

Μακαρι να υπηρχε ενα μαγικο κουμπι που να τα διεγραφε ολα. Δακρυα, θλιψη, θυμο, αγανακτηση. 

Μακαρι να μπορουσα να σταματησω τη καρδια μου να χτυπα τοσο γρηγορα, να μη με ποναει τοσο...Μακαρι να μη σε ηθελα τοσο...

Τελικα μερικες φορες η αγαπη απο μονη της δεν αρκει...

Ειχα παντα ενα προσωπικο παραμυθι, να βρω τον λιγοτερο υποκριτη πριγκηπα.

Δεν υπαρχουν ματια μου πριγκηπες, μοναχα αμετρητοι υποκριτες...

Και το προσωπικο μου παραμυθι τελειωνει καπου εδω, χωρις καν να εχει ακουστει το ...

"εζησαν αυτοι καλα και εμεις καλυτερα..." 

 Τωρα εισαι ελευθερος...μπορεις να φυγεις...

Υ.Γ Θα μου λειψεις...να προσεχεις...

 

Κι αν προσπέρασες και φεύγεις όπως φεύγουν οι καιροί δως μου κάτι να θυμάμαι να τη βγάλω ως το πρωί......

Λέξεις...

Λέξεις…

Γιατί άραγε να μην τις εννοούμε ποτέ αλλά απλά να τις προφέρουμε; Φθόγγοι κενοί, δίχως συναίσθημα που μοιάζουν με πέτρες στα χέρια κάποιων που τις εκσφενδονίζουν προς το μέρος σου. Σκύβεις για να τις αποφύγεις αλλά κάποιες σε βρίσκουν κατάμουτρα.

Λέξεις…

Δεν είναι τίποτα παρά βότσαλα που πετάχτηκαν στη θάλασσα και φτάνοντας στον βυθό ξύπνησαν παλιές αναμνήσεις. Πόσα πράγματα μπορεί να βρει κανείς στον πάτο της θάλασσας; Από παλιοσίδερα, λάστιχα και συσκευασίες σκουπιδιών μέχρι αντικείμενα αξίας ή και μικρούς θησαυρούς ακόμη.

Λέξεις…

Το νόμισμα πάνω στο οποίο τυπώνουμε αυτό που σκεπτόμαστε, αυτό που θέλουμε να ακούσει ο άλλος, αυτό που κουράζει λιγότερο τις φωνητικές μας χορδές, προς Θεού όμως όχι αυτό που νιώθουμε, όχι αυτό που αισθανόμαστε. Μα γιατί; Γιατί ποιος μπορεί να καταλάβει τη διαφορά; Πόσες φορές δεν προσπαθήσαμε να ξεκλειδώσουμε την καρδιά μας σ’ εκείνον που αγαπάμε αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Ένα βότσαλο στη θάλασσα κάποιου, ένα νόμισμα παραπάνω στην τσέπη του… Άρα, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να «ζυγίζουμε» τις λέξεις. Μα πώς; Με τι; Πόσους θησαυρούς άραγε έχω πετάξει στη θάλασσα; Αυτό είναι το τελευταίο που με νοιάζει αυτή τη στιγμή. Με νοιάζει μόνο να πω πώς νιώθω σ’ εκείνη, με νοιάζει να μην βυθιστώ στις αναμνήσεις της. Τρέχω για να προλάβω.

-      Δεν θέλω να γίνω μια ανάμνηση για σένα, της λέει χωρίς να χρονοτριβεί.

-      Δεν καταλαβαίνω τι μου λες, απαντά τρομαγμένη κοιτώντας χαμηλά και ξεκινώντας να φύγει.

«Κάτι κάνω λάθος», σκέφτεται. «Κάτι με εμποδίζει, κάτι με κρατάει πίσω», αναρωτιέται ενώ τα νομίσματα άλλαζαν συνεχώς θέσεις στην τσέπη του κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο. Ασυνείδητα βγάζει δυο χούφτες από δαύτα αφήνοντας να πέσουν κάτω. Τώρα μπορεί να την προφτάσει. Της αρπάζει το χέρι και πάει κάτι να πει. Σσσσσσσσσς!!! Μην μιλάς άλλο!!! Σκάσε!!! … 

Το μόνο που ακουγόταν πλέον είναι ο χτύπος της καρδιάς του που ολοένα δυνάμωνε. Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο για να την κάνει να καταλάβει, να δει την αλήθεια. Δειλά-δειλά κι ένας δεύτερος χτύπος κουρδισμένος στον ρυθμό του πρώτου κι ενώ τα είδωλα τους καθρεφτίζονταν στις κόρες των ματιών τους, τα χείλη ευθυγραμμίστηκαν και άρχισαν να προσεγγίζουν.

Επιτέλους!! Νιώθεις βαρύς, νιώθεις γεμάτος. Είναι από ευτυχία και μόνο. Ψηλαφίζεις την τσέπη σου για να σιγουρευτείς. Χαμογελάς… Η φόδρα ήταν τρύπια από την αρχή…

Υ.Γ Σ'ευχαριστω Α.Ν

Repost απο τα παλια...

Ειναι ενα κειμενο απο τα αγαπημενα μου....

Τουτη τη σιωπη θηλια θα τη κανω...

οποτε θα σωπαινεις..θα αναπνεω ολο και πιο δυσκολα...

πνιγομαι,ομως δε παω αλλου...

πνιγομαι,ομως νιωθω αδυναμη να ελευθερωθω...να φυγω...

μενω στο εδω που με καταπινει με καταβροχθιζει...

στο εδω που... μου ρουφαει υπομονη,ψυχικη ηρεμια,γαληνη...

στερευω μερα με τη μερα...

η σταθμη κατεβαινει επικινδυνα...υπο το μηδεν...

εχω μεταλαχθει στο πλασμα που καποτε σιχαινομουν...

στο πλασμα που κοροιδευα πως δε θα καταντησω ποτε...

παλι ποτε ειπα;

εγινα η δακτυλοδειχτουμενη του καθρεφτη μου...

με κοιταζω και αντικρυζω μια θλιμμενη φιγουρα,

που φοραει εκεινο το ψευτικο χαμογελο της ευτυχιας...

δεν αντεχω αλλο πια να κρυβομαι...

πιστευα πως η ευτυχια ηταν καπως αλλιως...

πιστευα πως την ειχα αγγιξει...

μα ελα ομως που η υφη της με οδηγησε σε γκρεμο.

κουραστηκα ν'ανεβαινω ενα ενα τα σκαλια του ονειρου.

τα ονειρα που καναμε τι γινανε;καηκαν...

ολες οι σταχτες τους εκει στο τασακι.

επαψα να ονειρευομαι...

ξυπναω τις νυχτες απο εφιαλτες...

θα με βοηθησεις να βρω ξανα εμενα ή θα αρκεστεις σ'ενα δε μπορω και η συζητηση θα ληξει;

Ναι θα ληξει.

Ο κυκλος θα κλεισει.

πνιγομαι,ομως δε παω αλλου...

Δε θελω παρομοιωσεις ζωης γαμωτο...

Στο ειπα..θελω τη ζωη την ιδια.

μονο που εσυ δε μπορεις.

ναι,ξεχασα...

ουτε να τις ζωγραφισεις..μπορεις...ουτε να τις περιγραψεις...ουτε να τις αισθανθεις...

δε ξερω αν κλαιω για μενα ή για σενα.

δακρυα σβησμενων ονειρων ειναι...ο καπνος τους τσουζει τα ματια.

ονειρα αχρωμα..αγευστα...

επειδη κανεις δε γευτηκε..και δε ζωγραφισε το μεσα μου.

δειχνω λες,γεματη.

αληθεια;

τα φαινομενα απατουν λοιπον.

ολοι με κοιτουν στα ματια και ψαχνουν την αντανακλαση του ειδωλου τους.

δε σου ζητησα τιποτα...

μονο αγαπη...

αγνη και καθαρια αγαπη.

πνιγομαι και γινεσαι συνενοχος στο χαμο μου.

το χερι σου γλιστραει απο το δικο μου και με αφηνεις παλι μονη...

να παλευω με τα κυματα της ψυχης μου.

δεν μου εμαθες να κολυμπω...ουτε καν προσπαθησες.

θα φυγω..και ολα τ'αλλα γνωστα.

οι δρομοι παλι ανοιχτοι και οι πορτες μου κλειστες...

δε μου αρκει το λιγο...εχω μαθει στο πολυ και αυτο ειναι που δεν αντεχεις...

Εμενα...

την υπερβολικη.

μη μου πεις συγνωμη.

μη πεις τιποτα.

απλα φυγε...

και κλειδωσε πισω σου.

Εμεινα εδω...

Ο χρονος τρεχει, μενω στασιμη να τον κοιταζω...να φυγω, ή να μεινω;

Φευγω, εφυγα..επιστρεφω, μα δε μενω πια εδω... Το σωμα στεκει αλωβητο μπροστα στα σημαδια του καιρου...η φυγη, η μοναξια, αναποσπαστα κομματια της ψυχης...κανε με να μεινω πλαι σου σε ικετευω.

Η παλαμη της καρδιας  με χαστουκιζει, παλευοντας να δωσει το τελευταιο χειροκροτημα και να αποθεωθει...

Η καρδια μου μαζι σου, ξεψυχα, μη μπορωντας να αντεξει τις εξαρσεις αδιαφοριας σου.

Σου φωναζω πως φευγω και εσυ κοιτας παραξενα, δεν αντιδρας...

Σου λεω θα παρω και τη καρδια μου φευγοντας και εσυ μουδιασμενος κανεις πως δε καταλαβαινεις.

Ξερεις αραγε πως ειναι να φευγεις;Απο που να το ξερεις, εχεις μαθει τοσο καλα να διωχνεις και να πληγωνεις οσους θελουν το καλο σου.

Καθε σου κινηση μαρτυρα, πως σου αρεσει να παρατηρεις απ'το να ζεις.

Αιωνιος παρατηρητης της αδειας σου ζωης. Και το συμπερασμα ενα. 

Σε παρατηρω να αδειαζεις συνεχως  εμενα, τις στιγμες μας, τις ζωες μας και λυπαμαι τοσο που δε μπορω να το αποτρεψω. Μενω. Εμπλεξα.

Και τωρα πως φευγουνε;

Θα φυγω...αυτο το θα παγωνει στιγμιαια τη καρδια και το μυαλο...

Αρνηση, θυμος. ειναι τοσο δυσκολο να αφηνεις πισω οτι αγαπας...

Ο.τι κι αν σκεφτω,οτι κι αν κανω...Ολα με γυριζουν πισω,σε σενα.Ολα.

Non e mai troppo tardi...

Ειναι φορες που σκεφτομαι τοσα να σου πω,μα καθως σε κοιταζω η σιωπη..με προλαβαινει.

Θελω να σου ζητησω τοσα πραγματα,να μ'αγαπας,καθε ωρα,καθε λεπτο,να μη με αφησεις να φυγω ποτε απο κοντα σου,να μεθας τη ψυχη μου απο φιλια και χαδια. 

Να με παρηγορεις με λογια παντοτινης ευτυχιας. 

Κι ας ξερω πως φανταζουν δανεικα, μακρινα,ανεφικτα,τουλαχιστον να βρισκω το κουραγιο να ονειρευομαι...

Θα ηθελα να στο λεω αβιαστα,χωρις να σκεφτομαι,το πρεπει,το γιατι,το μετα..

"Σ'αγαπαω..."

μα υστερα το φυλακιζω μεσα μου.

Με εμαθες να κρυβω τοσο καλα το μεσα μου, να φοβαμαι να το εξωτερικευσω..

Υπαρχουν επιπολαιοι οπως λες, 

που πουλανε αγαπες,καρδιες,ψυχες...και υστερα δε μπορουν να τις παρουν πισω.

Κοντευουν να γινουν οι μερες αμετρητες και εσυ απλα... ενας κλεφτης.

Μονο στη φαντασια,παιρνουν τα ονειρα μορφη...

Δυσκολες οι ανθρωπινες σχεσεις,μου το λενε συνεχεια,
το ξερω,το εχω εμπεδωσει,μου εχουν κανει τη ζωη ακομα πιο δυσκολη,και αντε να βρω τροπο να την απλουστευσω.

Γιατι σε καθε νεα αποφαση οι αντοχες να τελματωνουν;

Γιατι παντα να λεω πραγματα αντιθετα απο οσα κανω;

Ποτε δεν ημουν σταθερη,
παντα κυνηγουσα την ιδια μου τη σκια.

Κατι παντα μου εφταιγε,ο ευατος μου,οι αλλοι,ο Θεος..
Καποιον παντα κατηγουρουσα για το τρομο που μου προκαλουσε το αγνωστο,
το μυστηριο,το χαος του ψυχισμου που κρυβεται μεσα μας.
Καποιον παντα εβρισκα για να  του ακουμπαω τη δειλια μου.

Κατι παντα μου μιλουσε, με ωθουσε στα ακρα, 
με εσπρωχνε στο χειλος ενος αγνωστου γκρεμου.
Ρισκαρα.Διαλεξα.Επελεξα.Σταματησα.
Ξαναρχισα...απο το τελος μιας αλλης ξενης αρχης.

Ποσες αρχες και ποσα τελεσιγραφα εχω αφησει μισα.

Ολοκληρα χρονια...αναζητωντας τα τελεια.
Ολοκληρες ζωες...ανακαλυπτωντας τα ημιτελη.
...

Κι ομως εμαθα να στεκομαι εκει στην ακρη,
να αφηνομαι σε μια ανισορροπη ισορροπια,
να βαδιζω την ωρα που επιθυμουσα να βαδισω,
να κλεινω τα ματια αφοβα οταν το επιθυμουσα,
να οριζω το τιμονι της ζωης μου απροσδοκητα καλα,
με συνοδηγο παντα μια ελπιδα και μια αυταπατη,εναλλαξ,
που εμεναν ανελπιστα πιστες στη θεση τους.
Δρομος ολο στροφες που με ενοχλουσαν και με ενοχλουν αφορητα.Μια παρεκτροπη.
Μια καινουργια περιπετεια.Μια ευθεια.Που παω;
Μια βουβη αναφορα ενος ορκου.

Ε και;Αθετησα τον ορκο μου και εστριψα,αλλαξα διαδρομη.
Νεα προσωπα, παλιες μνημες, μπερδευονται και ισορροπουν στο σκοινι του χρονου.
Νεα συναισθηματα,παλιες πληγες σχηματιζουν σφιχτους κομπους στο σωμα, προκαλωντας εμφρακτα.
Διασπαρτα τα εμποδια που δυσκολευουν τη κυκλοφορια, 
τη ροη ελευθερων σκεψεων,την απελευθερωση ουσιων για το γελιο,τη χαρα.
Αληθεια, αυτος ο κομπος ποτε φθανει στο χτενι;
Οταν ονειρευεσαι πλαι στους αλλους ή οταν αυτοι οι δικοι σου "αλλοι",
σου καταστρεφουν τα ιδια σου τα ονειρα;
...

"Όλο τα ίδια λέμε, γιατί δεν μάθαμε πολλά
κι όλα μας τα ταξίδια μέσα στην ίδια γειτονιά
Όλο τα ίδια λέμε, γιατί δεν μάθαμε πολλά
Δεν θα πετάξουμε ποτέ
Δεν θα γνωρίσουμε ουρανούς
Πάμε για ύπνο και θα δεις
όσα λαχτάρισε ο νους
Δεν θα πετάξουμε ποτέ
γιατί μας κάρφωσαν στη γη
Έτσι χτυπάνε δυστυχώς
κάθε ελπίδα δυνατή
Μόνο στη φαντασία παίρνουν τα όνειρα μορφή
όπως η πεταλούδα που μια νύκτα μόνο ζει
Μόνο στη φαντασία παίρνουν τα όνειρα μορφή."

If only...

Ειναι φορες που δεν εχω ειλικρινα τι να γραψω,ειναι λες και δε μου φτανουν οι λεξεις,εχω στερεψει απο το πολυτιμο μελανι ψυχης... εκεινο το μελανι που μενει ανεξιτηλο μεσα μου,κατι τετοιες στιγμες. 
Εμαθα να ακουω,να σε ακουω και να παραδινομαι στους εσωκλειστους διαλογους που δραπετευουν απο τα ασημαντα,απο τα σημαντικα,απο εκεινα που ηθελημενα δε θελω να σκεφτομαι,απο εκεινα που με στεναχωρουν,απο εκεινα που θελω να ερθουν και δεν ερχονται ποτε οταν τα χρειαζεσαι.
Θαρρω πως συνηθισα στις μετεωρες συζητησεις μου μαζι σου.
Συνηθισα να αιωρουμαι.
Συνηθισα να περπαταω μαζι σου,στο πουθενα.
Θαρρεις πως επαψα να ζηταω ν'αλλαξεις...
Αλλαξα εγω,ισως.
-Χρησιμοποιεις πολυ τη λογικη σου και λιγοτερο τη καρδια σου,το ξερεις;

-Ετσι ημουν παντα,τωρα το παρατηρησες;

- Τωρα θελησα μαλλον να το παρατηρησω...

- Οι αληθειες πονανε και εσυ δεν αντεχεις να τις ακους.

-Θα επρεπε να σε ειχα γνωρισει σε αλλη περιοδο της ζωης μου.

-Τι εννοεις;

-Να ειχαμε υλοποιησει τους στοχους μας,να καναμε κι αλλες σχεσεις,γενικα να ζουσαμε κι αλλα πραγματα με αλλους ανθρωπους στο πλευρο μας και να κλειναμε σε 3 χρονια απο τωρα,ενα ραντεβου,στο ιδιο μερος που συναντηθηκαμε τη πρωτη φορα,στις 4 ωρα,απεξω απο τη γνωστη καφετερια και να αρχιζαμε ξανα απο την αρχη,να εξιστορουμε για τη ζωη μας αυτα τα τελευταια χρονια που ημασταν χωριστα.Θα το τολμουσες;

-Αν χωριζαμε φιλικα και ημασταν μονοι ακομα,ναι γιατι οχι;Καρδια μου,ειναι πιο πιθανο να ειμαστε μαζι σε δεκα χρονια,παρα να ειμαστε μαζι για δεκα χρονια.

-...

-Τι επαθες τωρα;

-Εχεις ενα δικιο,απλα περιμενα αλλη απαντηση.

-Τι περιμενες;

-Επιβεβαιωση...Σιγουρια...Ασφαλεια...Ελπιδα για το μελλον,για το μελλον μας.

-Στο εχω ξαναπει,κανεις δε ξερει τι του ξημερωνει,δε μου αρεσει να λεω μεγαλες κουβεντες,γι'αυτο ζησε το τωρα,καλα δε περναμε στο τωρα;στο παρον;και οτι ειναι να γινει θα γινει...Συμφωνεις;

-...

 

Υ.Γ Γι'αυτο θα της βαλω της καρδιας λουκετο,για να μη παιζει με την παρτη της κανεις...

E tardi ormai...

"...Δεν είναι η ανάγκη
Δεν είναι η μοναξιά που εκεί θα με φέρει
Έχω αντέξει πολλά
Δε με ξέρεις καλά κανείς δε με ξέρει..."

 

 

Μπορει να λες πως εισαι εδω...

μα για μενα εχεις φυγει...

εχεις φυγει καιρο τωρα...

Μπορει να μιλας ακαταπαυστα...

μα για μενα μιλαει η σιωπη σου...

μιλαει η σιωπη σου καιρο τωρα...

Δεχομαι οτι εισαι αλλου...

μα δε δεχομαι οτι ξεπουλας το εδω ετσι ευκολα...

Η αποσταση πλεον δεν ειναι χιλιομετρικη,ειναι αναμεσα μας...

Η απαθεια δεν ειναι  φυσικο επακουλουθο,ειναι  μια πραγματικοτητα...

Η δικη μας πραγματικοτητα...

Η ελλειψη ενδιαφεροντος δεν ειναι αποτελεσμα,ειναι η κυριως αιτια...

 Η αφορμη για να τελειωσουν ολα και την ιδια στιγμη να αρχισουν ξανα...

Με κουρασε η εκκινηση σου,να τρεχω πλαι σου,μονη...

Να προσποιουμαι πως ειμαι καλα ενω δεν ειμαι...

Ειναι τοσο αδικο να συνειδητοποιεις τη καταρευση ολων οσων πιστευεις,κυνηγας,αγαπας...

Ειναι τοσο αντιφατικο να μη θες να σου κανουν ολα οσα κανεις...

Μπορει να εισαι εδω,μα για μενα δεν υπαρχεις πουθενα...

Χαθηκες,ετσι οπως ηρθες...

Χαμενος ησουν αλλωστε...καιρο τωρα...

Μπορει να ξερεις τι θες,μονο που δε ξερεις τι σου γινεται...

Οταν μαθεις,δε θα ειμαι εδω...

οταν μαθεις θα ειναι πια αργα...

 

 

 

 

"...Μη γυρισεις

Τιποτα μη ζητησεις

Για ενα βραδυ μη με χαραμισεις..."