BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

I found the missing pieces...in your eyes...




Σ'εκεινο το βιβλιο που μοιραστηκαμε,

μια σελιδα του ειναι σχισμενη,
ενα κομματι της ιστοριας αγνοειται,
ενα μυθιστορημα που προσυπογραψαμε και οι δυο...
χωρις να μας ενδιαφερει απολυτα,η εκδοση του...

και καπου στη μεση του,
χασαμε το ενδιαφερον μας,για περαιτερω γραψιμο...
ισχυριστηκαμε,ελλειψη φαντασιας,
μα το τεραστιο ελλειμα του,το εμεις... 
αβγαλτοι,αποντες,

δεν επιδιωξαμε να του χαρισουμε ενα αξιοπρεπες τελος...
και μας προλαβε αναπαντεχα αυτο...





δυο γραμμες αδειες λεξεις,τις ξεστομω και μαζι τους αδειαζω κι εγω...

δυο ονοματα τοσο διαφορετικα,μα τοσο οικεια...
τοσο γνωριμοι,μα τοσο ξενοι....
μειναμε δυο ξενοι μεσα μας,
εχασε ο ενας τα ιχνη του αλλου,
γιατι σηκωσαμε σκονη στο μονοπατι που χαραξαμε,
εξαφανιστηκαν τα σημαδια μας,

κι αλλαξαμε με αθεμιτα μεσα,
τη κατευθυνση της πυξιδας μας...
κινουμασταν αντιθετα,
με τις πλατες μας ενωμενες...

ετσι,πηρε ο καθενας το δικο του σκοτεινο δρομο...

και χαθηκαμε...καπου εκει μεσα...
μεσα μας.







Ο χειμωνας που ηρθε,εφερε κι αλλη παγωνια στη ψυχη,
κρυα τα μελη,ζεστη η παλαμη της καρδιας...
Ο δυνατος αερας που φυσα,

ανοιγοκλεινει τις πορτες του μυαλου και μπαζει μεσα ψυχρες ενοχες.
Τα βλεφαρα εκτελουν μηχανικα το εργο τους,
κοιταζοντας επιμονα το κενο...
Ενα δακρυ,κυλα,και η πικρη γευση του,δεν αρεσει στα χειλη.

....


Αταλαντοι καλλιτεχνες,μα γιναμε  ζωγραφοι ενος καμβα μιας πραγματικοτητας...
που λαχταραγαμε τοσο πολυ να τον βαψουμε με φανταστικα χρωματα,
μα το μαυρο φοντο,παρεμενε εκει να μας χαλαει ολο το πινακα...








Ειναι αργα για αληθειες...δε νομιζεις;

πνιγηκαν στης σιωπης τη θαλασσα,
βυθισμενες ολες εκει στο πατο,σα κρυμμενος θησαυρος,
ξεπνοες περιμενουν ν'ανασυρθουν στη επιφανεια...
....

Στερεψε η πηγη των απαντησεων
και δε διψαω αλλο για νεες αναζητησεις...
στερεψα,δεν αφησα σταγονα απο αυταπατες.

Μα ο,τι αληθεια μου εμεινε,
την εσωσα,
την εκανα φυλαχτο,
να μου ψιθυριζει ομορφες σκεψεις,
τα βραδια που θα μου λειπει η συντροφια σου.

...

Ειναι αργα...
Τρεξε,να σωθεις...απο τον ευατο σου,απο εμενα.

Τρεξε σα κλεφτης...να κρυφτεις...να μη σε πιασω και μου σπασεις,

να μη σε δω ξανα μπροστα μου.


Μη φοβηθεις,ψαξε μεσα σου...
θα εκπλαγεις απο το ευρημα σου.

Τρεξε,
ισως ετσι κοψεις τα δεσμα και μπορεσεις να ελευθερωθεις.









Υ.Γ το αντιο θελει και αυτο χαρακτηρα;ή μηπως κοτσια;

19 διεξοδοι:

efhbos είπε...

Εσυ με φενετε θα ελευθερωθεις αν φυγει...Αυτος δεν εχει αναγκη...
Αληθεια...Ποσο καιρο εισαι ετσι...?

#lockheart# είπε...

εφηβε μου,

Λες;
Τι εννοεις ετσι;πως ετσι καλε μου;
Ειναι πουναι κρυος ο καιρος,παγωμενα και τα αισθηματα,
εχουν πεσει σε χειμερια ναρκη,θα ξυπνησουν,που θα παει;

Sweet and bitter είπε...

Το αντίο θέλει και κότσια και χαρακτήρα, αλλά πάνω απ' όλα είναι μια απόφαση. Δε φαντάζεσαι πόσο ξαλαφρωμένη θα νιώσεις μετά! Ίσως όχι αμέσως, αλλά μετά από λίγο, θα είναι καλύτερα!

(Θα βγάλεις κι αυτό το μαύρο από το blog και από μέσα σου - μάλλον αυτό εννοεί ο έφηβος)

Σταλαγματιά είπε...

Είναι τόσο εύκολο να χαθεί η επαφή, δυο χέρια γρήγορα αλλάζουν πορεία και το άγγιγμα γίνεται ξένο.
Νομίζω όμως πως εκείνοι που ξέρουν ν αγαπούν δεν θα το χάσουν ποτέ!!

Καλό σου βράδυ

Ονειροπαγίδα είπε...

ΤΟ ΑΝΤΙΟ, ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ. ΠΩΣ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΕΙΣ ΜΙΑ ΓΕΦΥΡΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΤΟΣΟ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΤΙΣΕΙΣ? ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΑΥΤΗ Η ΓΕΦΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΤΕΙ ΕΧΕΙΣ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ...ΤΡΕΧΕΙΣ ΜΑΚΡΙΑ ΤΗΣ....
ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΜΟΥ..

Dreamy Cloud είπε...

Όταν το βιβλίο δεν μπορεί να συνεχιστεί τότε το αφήνεις στην άκρη και ξεκινάς καινούριο..
Αυτή τη φορά μόνη για να έχεις τον "έλεγχο" της ιστορίας σου..
Θα φτιάξει και ο καιρός και η ψυχή.
Φιλιά πολλά κοριτσάκι μου!!

Άδικη Κατάρα είπε...

'Ειναι αργα...
Τρεξε,να σωθεις...απο τον ευατο σου,απο εμενα.

Τρεξε σα κλεφτης...να κρυφτεις...να μη σε πιασω και μου σπασεις,

να μη σε δω ξανα μπροστα μου."

πόσο αληθινά λόγια...

Το αντίο είναι λέξη που πονάει και αφήνει πληγές για πάντα...
Πόσο μάλλον όταν το λέμε για να λυτρώσουμε τον άλλο από τον εαυτό μας...

Καλό σου βράδυ :)

margaritari είπε...

kripsou....apomakrinsou xasou...de tha se psakso...gt se den thes na vrethis...mikri i zoi mas gia ta amfivolies ke psemata...as ine gemato to vivlio tis me alithies....

#lockheart# είπε...

Sweet and bitter

κοριτσακι μου,το ξερω,αλλα δυστυχως ενα αντιο δε λυνει τα προβληματα,οταν η αποφαση παραπεει..δε γινεται να μεινεις σταθερη σε αυτη,ποσο μαλλον να στηριχτεις πανω της.

Σευχαριστω ομως που περασες,σε φιλω!

#lockheart# είπε...

Σταλαγματιά

ποσο ευκολο ειναι και ποσο δυσκολο ειναι οταν το νιωσεις...
Τοσο γνωριμοι μα τοσο ξενοι,διπλα και ομως τοσο μακρια...
Το χερι εκεινο,περιμενει ακομα εκεινη τη χουφτα που κρυβει την αμμο μιας ευτυχιας,κλεισμενοι οι κοκκοι της ολοι εκει.

φιλι γλυκο!

#lockheart# είπε...

Ονειροπαγίδα

Οταν οι αντοχες εξατλουνται,αυτες οι γεφυρες γκρεμιζονται.
Οταν ομως τα ονειρα γινουν υλικα για να χτισεις και παλι το καστρο σου,παραμενεις ασφαλης στο αορατο τειχος σου,μαθαινεις να μη κανεις τα ιδια λαθη.

Σε φιλω!

#lockheart# είπε...

Συννεφουλα μου,

"Θα φτιάξει και ο καιρός και η ψυχή..."
Αυτο το τιτλο θα δωσω στο επομενο βιβλιο...
Σευχαριστω για τηνιδεα....

φιλακια!

#lockheart# είπε...

Άδικη Κατάρα

το αντιο,δε νομιζω οτι λυτρωνει κανεναν απο τους δυο,απλα παραιτηση δηλωνει,τη προθεση ν'αλλαξεις σελιδα...

να εισαι καλα καλη μου!
φιλακια!

#lockheart# είπε...

margaritari

μικρη ειναι η ζωη...
κι ομως τοσες μεγαλες και δυσαρεστες εμπειριες που σε γεμιζει,εμπειριες που σε μαθαινουν να γραφεις καλυτερα τις σελιδες του βιβλιου συ,με εντονα και μεγαλα γραμματα...ΖΗΣΕ!

φιλια πολλα!

angel είπε...

"ενας φιλος δε φευγει... ακομα κ οταν καποιες στιγμες λειπει...."
Ποιος από τους δυο θα αντέξει να κρατήσει το αντίο που λες;
Το βιβλίο της ζωής είναι ένα…
κ γράφει: http://www.youtube.com/watch?v=CaDxRg8xggk
γεια

#lockheart# είπε...

angel

"ενας φιλος,μενει οταν οι περιστασεις προμηνυουν το διωγμο του.."

ενας αλλος τιτλος...
Οι σκιες επαιζαν... http://www.youtube.com/watch?v=LgagKDPc0OI

καλησπερα...

Μικρές ανάσες είπε...

Το αντίο είναι μόνο μια λέξη που λέμε όλοι πολύ εύκολα.
Η καρδιά μας όμως... η καρδιά έχει το δικό της χρονοδιάγραμμα και κανείς δεν μπορεί να εκβιάσει αλλαγές μεγάλες...
Είπα αντίο στις 29.10 και το ένιωσα στις 10.01, αυτό λέει πολλά νομίζω...

#lockheart# είπε...

Μικρές ανάσες

Καλωσηρθες γλυκια μου,

Η καρδια ποτε δεν ακουει τι της λεει η λογικη...
και καμια φορα μια κριτικη σκεψη προκαλει παρεμβολες στον ηχο της...

Δυσκολη κοντρα εχουν αναπτυξει...

Το αντιο δεν αντεχεται απο οποια πλευρα και να το δεις...ισως γτ ποτε δε το πιστευεις πραγματικα μεσα σου...

καλησπερα...

Μικρές ανάσες είπε...

Ίσως και να έχεις δίκαιο, αλλά μόνο το αντίο έχει μένει, τα τελειώσαμε όλα τα άλλα... Από εγωισμό, ανωριμότητα, λάθη, μυστικά. Ότι και αν ήταν αυτό, σημασία έχει πως δε γυρίζει κανείς πια... Μόνο ο χρόνος έχει μείνει, αυτός που έρχεται και αυτός που πέρασε. Και ξέρεις κάτι; Ο χρόνος δεν είνια γιατρός, απλώς συνηθίζεις την απώλεια...