ΤΙ επιΛΟΓΟς συνΕΧΕΙα(Σ;)

Ξερεις...ω...ναι,ξερεις...με ξερεις αραγε;;;...Ξερεις ποσο καιρο εχω να γραψω;;;γραφω μονο οταν ποναει το μεσα μου,γραφω μονο οταν η ψυχη μου δεν εχει φωνη να ακουστει, οταν η κραυγη της γινεται εκκωφαντικος θορυβος και τρυπαει τα αυτια μου,οταν με φλερταρει αυτη η σβηστη σπιθα μιας σκεψης οτι ισως και εσυ με αφησεις.......

Γιατι;;;ενα τεραστιο γιατι πλημμυρίζει τα ματια μου. Περασαν χειμωνες τρεις,και διαλεξες τουτο εδω να μου πεις οτι "δεν εισαι ετοιμος" , οτι "κουραστηκες", οτι "χρειαζεσαι μια ανασα"...

εμενα με ρωτησες αν αναπνεω τωρα αν ειμαι ετοιμη να το κανω αυτο;;;;

Απο τι κουράστηκες;καμία απάντηση,μονάχα χαμηλώνεις τα μάτια,που έχουν κολλησει στο πάτωμα εδώ και ωρα...πες μου τι φοβάσαι;;τι φοβήθηκες;;

καποιος κανει παντα την αρχη...ολα ηταν αλλιως τοτε, ναι αλλαξαμε,οχι επειδη το διαλεξαμε,αλλα επειδη ετσι ειναι οι σχεσεις,αφησαμε τον αλλο να γνωρισει ασχημες πτυχες του ευατου μας που δεν επρεπε,αφησαμε το χρονο να μας φθειρει....Γιατί γίναμε έτσι;

Όλα τα ξέραμε,μα ενα πραγμα δε ξεραμε ματια μου στην αρχη,ποσο πολυ θα αγαπουσαμε ο ενας τον αλλο...

Μου ειχες υποσχεθει γαμωτο οτι δε θα με πληγωσεις.μου το ειχες πει γαμωτο!!Τι αλλαξε;τι εφταιξε;τι σε εδιωξε;;;τι εκανα;φταιω που σου αφιερωσα τον ευατο μου,που σου εμπιστευτηκα τα ονειρα μου,τις σκεψεις μου,φταιει που σε εβαζα παντα πιο ψηλα απο μενα,που ηθελα να σε κανω ευτυχισμενο;;;Συγνωμη αν δε σου χαρισα οση ευτυχια αξιζεις,συγνωμη που σε αγαπαω και δε στο λεω καθε μερα,συγνωμη που ανηκεις στη ψυχη μου και στη καρδια μου απο τοτε που σε πρωτοαντικρυσα......

Ζητησες χρονο,δεν αντεχω να περιμενω να με ισοπεδωσεις,δωσε μου τη χαριστικη βολη και απαλλαξε με απο το πονο,σε παρακαλω.ΔΕ ΘΕΛΩ να ξαναπονεσω απο αγαπη,μου το υποσχεθηκες γαμωτο!!!

Γιατι σιωπας;γιατι θελεις να φυγεις απο μενα;τοσο πολυ σε κουρασε η αγαπη μου;

να φυγεις τοτε,να χωρισουμε,να μη σε ξαναδω μπροστα μου,να μη αγγιξω ξανα το σωμα σου,να μη φιλησω ξανα τα χειλη σου,να μη με φυλακισουν αυτα τα ομορφα σου ματια ξανά,αυτά που τωρα με κοιτουν ψυχρα...να φυγεις απο μενα και να πας εκει που θελεις,εκει που δε νιωθεις εγκλωβισμενος,..να φυγεις απο μενα,μακρια μου να φυγεις....μα..

Μα,θα εκανα τα παντα,να γυρισεις παλι πισω σε μενα,θα εκανα τα παντα μοναχα για μια αγκαλια και ενα φιλι σου,θα εκανα τα παντα να δω το χαμόγελο σου,τα παντα για μια στιγμη μαζι σου,ολα θα τα εδινα,να ξαναρχιζα απο εκει που πρωτογνωριστηκαμε,ολα και τιποτα δε θα ηθελα μονο εσενα οπως ησουν και οπως εισαι.Σε θελω παλι πισω σε εμένα,γύρνα.

ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΝΑ ΠΡΟΦΕΡΩ ,ΜΟΝΟ ΤΟ αντιο ΠΟΝΑΕΙ ΤΟΣΟ.....

Συνέχεια στα όρια
κουράζομαι κι εγώ
να σε ταξιδεύω
και να ναυαγώ...

κούμπωσέ με αν θες

τα 'παμε και χθες
δεν ενώνονται εύκολα οι ζωές

μπορείς να φύγεις πρώτα εσύ
μετά σ'ακολουθώ
κάποιος μένει πάντα στο βυθό
σήμερα εσύ, αύριο εγώ
τώρα όμως πρέπει να ντυθώ

κούμπωσέ με τώρα
θα καλέσω ένα ταξί
κάποιος κάνει πάντα την αρχή
κάτσε μια στιγμή
δωσ'μου ένα φιλί
κάτι να 'χω για τη διαδρομή

συνέχεια στα όρια
λες κι είναι για κακό
να 'ναι μια φορά κανονικό
πού 'ναι τα κλειδιά
δε σου λέω γεια
όταν φεύγεις το 'χω γρουσουζιά

κούμπωσέ με τώρα
θα καλέσω ένα ταξί
κάποιος κάνει πάντα την αρχή
σήμερα εσύ, αύριο εγώ
κάτι όμως πρέπει να σου πω

συνέχεια στα όρια
δεν έχω τι να πω
πάρε με το βράδυ
ρώτα με αν σ' αγαπώ

άλλο ένα φιλί
ήρθε το ταξί
κι όλο δυσκολεύει πιο πολύ...
άλλο ένα φιλί
ήρθε το ταξί
κι όλο δυσκολεύει πιο πολύ...

my heart it breaks every step that I take...

Ποιος ξερει να μου πει για τη ζωη;οποιον και να ρωτησεις θα παρεις διαφορες απαντησεις,αναλογα με αυτα που βιωσε και βιωνει.
Η ζωη εχει ανηφορα και κατηφορα,η ζωη ειναι ολη μια δοκιμασια,δοκιμαζομαστε απ'τη μερα της γεννησης μας,μαθαινουμε να περπαταμε με αργα σταθερα βηματα,μεχρι να φτασουμε εκει που πραγματικα επιθυμουμε,αγκαλιες,φιλια,κλαματα,γελια,ανθρωποι ερχονται και φευγουν,μια πορτα ξεκλειδωτη η ζωη μας που μπαινοβγαινουμε τακτικα ποτε σε δωματια λυπης ποτε σε δωματια χαρας...
Ανηφορες και κατηφορες ειναι η ζωη μας,μονο που βρισκονται στον ιδιο δρομο,στην ιδια ανεξηγητη ευθεια...και ο θανατος μια δοκιμασια και αυτη,απο μονη της,ατοφια,τοσο αδικη,τοσο αναπαντεχη...
Καποια μου ψιθυρισε στο αυτι σε μια στιγμη που ειχε σταματησει ο χρονος γυρω μου και θυμαμαι μου ειπε οτι ο θανατος ειναι το τελος μιας εποχης και η αρχη μιας αλλης...

Δε ξερω αν αρχισε μεσα μου η αναγεννηση μιας αλλης εποχης,εχω σταματησει να νιωθω το τελευταιο καιρο,σα να εχουν παγωσει τα σωθικα μου,σα μη θελω να ζω τη πραγματικοτητα που μου σερβιρε η ανωτερη δυναμη που οριζει την υπαρξη μας.
Οποια εποχη και να διανυω δε μου αρεσει καθολου και την παρομοιαζω σαν ενα κακο ονειρο που οπου να'ναι θα ξυπνησω.
Παει τοσος καιρος που εχω ν'ακουσω τον ευατο μου να γελαει δυνατα,είναι που εφυγες μακρια και πηρες μαζι σου ολα τα αστεια της ζωης.
Ακομα δεν εχω παψει να ελπιζω,να περιμενω να γυρισεις.......
Παει τοσος καιρος που εχω ν'ακουσω τη καρδια μου να χτυπα τοσο γρηγορα,μια φορα συνεβη χθες,ειχα βαλει να δω ενα βιντεο και περιμενα να εμφανιστεις στην οθονη,περιμενα να δω το βλεμμα σου να κοιταζει το φακο και η καρδια μου κοντεψε να σπασει.Μακαρι να ησουν τωρα εδω,μακαρι να ερχοσουν για ενα λεπτο,να σε δω να σου μιλησω,να σου δωσω τη πολυποθητη αγκαλια που δε σου εδωσα και υστερα ας εφευγες ξανα για τους ουρανους...
Μου λειπεις αβασταχτα πολυ και οτι κι αν κανω ολες οι σκεψεις μου κρυβουν μια κρυφη ελπιδα οτι θα σε συναντησω παλι,οτι ολα ειναι μια τεραστια φαρσα,οτι θα'ρθεις ξανα σα τη βροχη,σα τα πουλια και θα κουρνιασεις παλι πισω στις αγκαλιες μας.

 "Born To Die"

What?
Who me?
What?

Feet don't fail me now
Take me to the finish line
Oh my heart it breaks every step that I take
But I'm hoping at the gates,
They'll tell me that you're mine

Walking through the city streets
Is it by mistake or design
I feel so alone on the Friday nights
Can you make it feel like home, if I tell you you're mine
It's like I told you honey

Don't make me sad, don't make me cry
Sometimes love is not enough and the road gets tough
I don't know why
Keep making me laugh
Let's go get high
The road is long, we carry on
Try to have fun in the meantime

Come on take a walk on the wild side
Let me kiss you hard in the pouring rain
You like your girls insane
Choose your last words, this is the last time
Cause you and I, we were born to die

Lost but now I am found
I can see but once I was blind
I was so confused as a little child
Trying to take what I could get
Scared that I couldn't find
All the answers honey

Don't make me sad, don't make me cry
Sometimes love is not enough and the road gets tough
I don't know why
Keep making me laugh
Let's go get high
The road is long, we carry on
Try to have fun in the meantime

Come on take a walk on the wild side
Let me kiss you hard in the pouring rain
You like your girls insane
Choose your last words,
This is the last time
Cause you and I
We were born to die [x3]

Come on and take a walk on the wild side
Let me kiss you hard in the pouring rain
You like your girls insane

Don't make me sad, don't make me cry
Sometimes love is not enough and the road gets tough
I don't know why
Keep making me laugh
Let's go get high
The road is long, we carry on
Try to have fun in the meantime

Come on take a walk on the wild side
Let me kiss you hard in the pouring rain
You like your girls insane...
Choose your last words,
This is the last time
Cause you and I
We were born to die

Κι αν έφυγες,είσαι εδώ,μέσα μας ακόμα.

Στα χέρια της μητέρας μου, κοιμόταν ο πατέρας μου.
Και η ζωή ξημερώνει στα παιδικά μου μάτια.
Και το πρωί που έφευγε, μια ακτίνα του ήλιου ξέφευγε.
Και χόρευε στο βήμα του αργά στα σκαλοπάτια.

Στο μεσιανό του δάκτυλο μια φαγωμένη βέρα.
Κι ανάμεσα στα χείλη του μια ήσυχη γραμμή.
Δε μίλαγε μα δάκρυζε, στην πρώτη καλημέρα.
 
Λόγια είναι τα δάκρυα, κρυμμένα στα κορμί...

Τους δρόμους που περπάταγε, ασίκικα τους πάταγε.
Κι ας ήταν ο πατέρας μου σκαρί συνηθισμένο.
Στους ουρανούς αρμένισε και το σακάκι ανέμισε.
 
Καιρός πάει που έφυγε μα εγώ τον περιμένω...

Στίχοι:  

Ηλίας Κατσούλης

Μουσική:  

Παντελής Θαλασσινός

...

"Αυτοί που φεύγουν κάποιο λυγμό τους

παίρνουν μαζί τους και μιαν ευχή..."

'Εφυγες,τόσο ξαφνικά,τόσο άδικα,τόσο αναπάντεχα.

Έφυγες για να αλωνίσεις νέους ουρανούς.

Για να εξερευνήσεις καινούργια μέρη.

Για να διδάξεις νέους ανθρώπους με τη σοφία σου.

Για να ξεκουραστείς.....

Πατέρα...

νιώθω πως μ'ακούς,νιώθω πως δεν έχεις φύγει λεπτό απο κοντά μας. Κι όμως έχουν περάσει κιόλας δώδεκα μέρες μακριά σου. 'Εχουν περάσει δώδεκα αναθεματισμένες μέρες,χωρίς μια σου λέξη,ένα σου βλέμμα,ένα σου άγγιγμα,μια συμβουλή.

Μ'ακούς,το ξέρω οτι μ'ακούς,το αισθάνομαι ακόμα και τώρα.Μου μιλάς,με μαλώνεις,με συμβουλέυεις,ακόμα και τώρα μου λες να μη πονάω. Μου λες να μη κλαίω. Πώς πατέρα; Πώς να το κάνω να πάψει να πονάει τόσο;Πώς; Δε θα σε δώ ποτέ ξανά και αυτό διαπερνά σα μαχαίρι τη καρδιά μου....

Έφυγες πατέρα...

μας έλεγες πως αυτό το Πάσχα θα ταξίδευες,πως είχες σχέδια,δε μας είπες ποτέ για που,μας έλεγες πως θα τα παράταγες με την ποδοσφαιρική ομάδα που τόσο αγαπούσες το Μαιο,πως είχες κουραστεί,μας έλεγες πως θα πεθάνεις...πως δεν αντέχεις άλλο έτσι να ζείς.Δεν ήταν ζωή αυτή έλεγες.Κανείς δε σε πίστευε. Σου λέγαμε όλοι πως πέρασες τόσα,ότι είσαι δυνατός,ότι θα παλέψεις...όπως πάλευες τόσα χρόνια και έβγαινες πάντα νικητής.Κανείς δε σε πίστεψε.Έλεγες πως δε σε καταλαβαίνουμε.

Αχ μπαμπά μου.Πάντα σε καταλαβαίναμε.Πάντα. Σου χάιδευα τα μαλλιά και σου έλεγα όλα καλά θα πάνε. Να μη φοβάσαι...και εσύ ηρεμούσες.

Κανείς δε κατάλαβε όταν η καρδιά σου...σταμάτησε να χτυπά.Κανείς δε περίμενε ότι θα σβήσεις έτσι ξαφνικά ενόσω μιλούσες και οι γιατροί το μόνο που μπόρεσαν να κάνουν ήταν να σε επαναφέρουν μονάχα για δυό λεπτά.Δεν άντεξες...έγειρες το κεφάλι στο πλάι και ξεκίνησες για το μακρινό σου ταξίδι.... 

Δε πίστεψα ποτέ πως το απόγευμα εκείνο της Παρασκευής,λίγο πριν φύγω για τη δουλειά,ότι ήταν και το τελευταίο που θα σε έβλεπα.
Αν ήξερα,αν μπορούσα....θα έκανα τα πάντα πατέρα για να σε βοήθησω.Θα έκανα ότιδήποτε περνούσε απ'το χέρι μου για να μη σε αποχωριστώ ποτέ. Για να μη νιώσω ποτέ αυτό το μικρό θάνατο,όταν σε σκέπασε η γη...

Γιατί μας άφησες πατέρα μου; Κουράστηκες το ξέρω. Σε κόυρασε η ζωή την τελευταία πενταετία.Ήταν σκληρή μαζί σου.Σου πήγαινε κόντρα στα θέλω. Αλλά άντεξες,πάλεψες και έγινες παράδειγμα προς μίμηση. Και στάθηκες άξιος και γενναίος μαχητής. Είχες τόσα να δεις ακόμα,είχες τόσα πολλά ακόμα να μας διδάξεις,είχες τόσα πολλά ακόμα να ζήσεις...θα γινόσουν παππούς...μπαμπά μου σε λίγους μήνες,και δε πρόλαβες καν να το μάθεις για να χαρείς....

ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ, πατέρα.

Ο χρόνος τα γιατρεύει όλα μου λένε. Δε γιατρεύει τίποτα,απλά με το καιρό καταλαγιάζει λιγάκι ο πόνος.Αλλά πάντα στη καρδιά θα υπάρχει μια τρύπα. Ένα αγκάθι μόνιμο που θα τη ματώνει,που θα την κάνει να αιμορραγεί κάθε φορά που θα σε νοσταλγώ,κάθε φορά που θα σε αναζητώ...πατέρα.Σε όλα εκείνα που θα ήθελα στη πορεία της ζωής να μοιραστώ μαζί σου και εσύ θα απουσιάζεις.Γιατί εκεί θα μου λείπεις πιο πολύ.

Όσο περνούν οι μέρες γίνεται όλο και πιο δύσκολο μακριά σου. Το σπίτι άδειασε χωρίς εσένα.

Και πονάει τόσο πατέρα,που ξέρουμε οτι δε θα ξαναγυρίσεις σπίτι μας. Δε θα ακούσουμε πάλι το όνομά μας απο τα χείλη σου να μας φωνάζει,δε θα ακούσουμε το γέλιο σου,τις ατάκες σου,δε θα σε ακούσουμε να τραγουδάς,δε θα αντικρύσουμε ποτέ ξανά τα μάτια σου...

Φοβάσαι άραγε τώρα εκεί πάνω πατέρα;Παρακαλώ το Θεό να σε προσέχει. Να σ'αγαπάει έτσι δυνατά όπως εμείς...

Θα μου λείπεις πάντα...πάντα..πάντα....κάθε ώρα,κάθε λεπτό....

"κι αυτοί που μένουν στο σπαραγμό τους
κάνουν κουράγιο και προσευχή..."

Δε-μέν(η)ει

Μια μερα καινουργια ξεκινα. Γκριζα. Με θρασυτατα μαυρα συννεφα να την απειλουν. Ηχοι. Ποικιλοι. Διαφοροι. Στο σπιτι. Τριξιμο των ξυλων στο τζακι. Σταγονες να χτυπουν το τζαμι με ορμη. Αερας. Δυνατος. Μανιασμενος. Καιρος...μελαγχολικος. 

Κοιταζω το τοπιο γυρω μου και αισθανομαι ενα πλακωμα. Λες και η βροχη πεφτει επανω στο στερνο μου. Το πιεζει. Το εγκλωβιζει να απολαυσει, οσα η φυση προσταζει. Κι αλλος ηχος. Απο το καφε στη κουζινα που χυνεται. Ας ειναι. Πινεται. Καυτος.

Πρωινο τσιγαρο. Πρωτη ρουφηξια βαθια μεσα στα πνευμονια. Απολαυστικο. Φυσω το καπνο με θυμο.Γιατι;

Ξυπνω καθε πρωι και το μονο που ευχομαι ειναι να κοιμηθω ξανα και να ξυπνησω μοναχα οταν η ζωη εχει κατι καινουργιο  να μου προσφερει.

Κατι απο αυτο που μερες τωρα ευχομαι να με οδηγησει στο μονοπατι των επιθυμιων.

Κατι που δε δημιουργει δυσαρεσκεια,γκρινια,κουραση.

Ναι, κουραστηκα να συμβιβαζομαι με τα μετρια.

Παλευα ολα μου τα χρονια να σταθω στα ποδια μου. Να αποδειξω στον ευατο μου οτι εφτασα στη κορυφη των στοχων.

Ποσο ακομα πια; Φθανει!

Πληξη. Ξανα. Μια επαναληψη που βαρεθηκα να επαναλαμβανω.

Κι ολα αυτα γιατι; Απελπιστηκα να ελπιζω πως ολα θα γινουν οπως τα'χω σχεδιασει.

Ονειρα. Μονο εκει ζεις πραγματικα. Και οταν ξυπνας χαραματα,σκεπτομενη το υπολειμμα του υποσυνειδητου,ερχεται το πραγματικο. Και σε λουζει η απογοητευση.

Δε ημουν απαισιοδοξη. Οι συνθηκες που αντιμετωπιζω με εκαναν.

Εχω τοση δυναμη μεσα μου για να πετυχω, αλλα...αυτη η επιτυχια αργει πολυ ακομα γαμωτο;

Γιατι ειλικρινα στερεψα.

Συμπαν; εσυ που ολα τα οριζεις,που στο διαολο συνομωτεις;και για ποιον;

μηπως οι συνομωσιες σου εχασαν το δρομο των επιθυμιων μου;   




 





 

In real life.....

Στα λιγα χρονια της ζωης μου τουτης, ετυχε  να γνωρισω πολλους ανθρωπους.

Χαρακτηρες αλλοκοτους και ιδιοσυγκρασιες παραξενες.

Τοσο ιδιοι μα και τοσο διαφορετικοι συναμα.

Ατομα πειθαρχημενα, απειθαρχα, ονειροπολα, προσγειωμενα, αδιαφορα, ενδιαφεροντα, πετυχημενα, ματαιοδοξα, εγωιστες-ατομιστες, γεναιοδωρα, κοινωνικα, μοναχικα.

Τοσες πολλες οι κατηγοριες οσες και το ελληνικο λεξικο.

Μια λεξη ομως, κρυβει πισω της τοσα πολλα χαρακτηριστικα.

Τα φαινομενα απατουν, οπως ακριβως σε εξαπατουν και οι ανθρωποι.

Μια κατηγορια δε γουσταρα ποτε.

Μια κατηγορια που μου καθεται κυριολεκτικα στο λαιμο.

Αυτη του "φυγα".

Αυτους που παραιτουνται. Αυτους που με τη πρωτη στραβη την κανουν.

Δειλιαζουν να παλεψουν για τις αξιες, τις σχεσεις, τα ιδανικα τους και στρεφονται απεγνωσμενα στη φυγη.

Εκει που πιστευουν πως θα βρουν τον επιγειο παραδεισο τους.

Χωρις υποχρεωσεις, χωρις προβληματα, χωρις καταναγκασμους, χωρις πιεσεις.

Στο κοσμο που αρμοζει στα μετρα τους.

Ανεξαρτητα αν φευγωντας, επιδιωκοντας ν'ανασανουν, αφηνουν πισω "ξεπνοες" καταστασεις.

Αυτους δε γουσταρα λοιπον.

Αυτους που σε βγαζουν απο τη δυσκολη θεση χωρις να το εχεις ζητησει και σε φερνουν σε ακομα δυσκολοτερη, αυτη της επιβιωσης, χωρις να τους νοιαζει.

Αραγε φιλε -εσυ φυγα- εμαθες ποτε σου πως ειναι το αισθημα της εγκαταλειψης;

Αραγε εμαθες ποτε σου να πολεμας;

Να αγωνιζεσαι για τα ονειρα σου και να τα κατακτας;

Οχι για τους αλλους, αλλα για σενα.

Να παλευεις με τους δαιμονες σου και να τους νικας;

Αραγε εμαθες ποτε σου να κρατας υποσχεσεις;

Να μη παρατας κατι ή καποιον για να ικανοποιησεις το συμφερον σου;

Να μενεις απο αναγκη; απο αγαπη; 

Αραγε σε αφησαν ποτε -φυγα-;

ΟΧΙ.

Γι'αυτο καταντησες ετσι.

 Περαστικα σου λοιπον.

 Η ζωη ειναι δυσκολη φιλε μου.

Δεν ειναι ολα ροδινα εχει και αναποδιες.

Εκει φαινεται η αξια σου. Στα δυσκολα.

Εκει φαινεται το ποιον σου.

 Στις αντιξοοτητες.

Η ζωη δε σε πηγαινει...την πηγαινεις.

Περαστικα σου στη βολεψη σου λοιπον.

Κι αν διαλεξες τη φυγη, φευγουν μαζι σου και ολα τα 'αν' του αν εμενες.

Περαστικα σου.

Η ζωη θελει κοτσια.

Οχι παρωπιδες.

Μαθε το.

Καλη τυχη στη ψευτο-ζωη που διαλεξες λοιπον...

Someday...I'll.....

Σου ζητησα να με αφησεις λιγο πιο μακρια απ'το σπιτι μου για να βρω την ευκαιρια να σκεφτω...για να βρω την ευκαιρια ν'αναπνευσω...για να βρω λιγο χρονο να ανασυγκροτησω τις σκεψεις μου...

Ποσο το μετανιωσα εκεινη ακριβως τη στιγμη...οταν μου ειπες "θελεις κατι αλλο;" και εγω σου απαντησα "οχι". Το μετανιωσα την ιδια ακριβως στιγμη. Ναι ηθελα να σου πω...μια αγκαλια και ενα φιλι σου για να μη νιωθω μονη. Κι ομως διαλεξα τη μοναξια μου, σου υπεδειξα με τα πιο σκληρα λογια πως θα ημουν καλυτερα με το εγω μου παρα με το εμεις. Αυτος ο εγωισμος μου με επισκεπτεται τις πιο κρισιμες ωρες.

Δε φταιω ματια μου εγω, δε ξερω ποιος η τι φταιει, εγινα σκληρη, οι ανθρωποι και οι εμπειριες απο το παρελθον μας, αφηνουμε συνηδειτα η ασυνηδειτα να επηρεαζουν το παρον μας. Γιατι γαμωτο; Γιατι παντα να κυριαρχει ο ιδιος παντα φοβος; η ιδια παντα επιφυλαξη για τις ανθρωπινες σχεσεις; η ιδια παντα δυσπιστια;

Ειναι τοσο δυσκολο να αφεθεις αυτη τη φορα.

Προσπαθω ομως, ασε με να προσπαθησω αυτη τη φορα.

Αφησε με να σε βαλω στη ζωη μου. Να γινεις κομματι της. Με αργα και σταθερα βηματα. Μη με αποπαιρνεις. Μη με αποδοκιμαζεις.

Σου μιλησα για δειλια. Ποια εγω; που ζητουσα καποτε συννενοηση, τρυφεροτητα, κατανοηση, παθος, εμπιστοσυνη, ερωτα, εγνοια και τωρα που τα βρηκα τους γυρνω τοσο αβιαστα τη πλατη πιστευοντας και περιμενωντας να μου τρυπησουν ξανα απο συνηθεια τη πλατη. Περιμενωντας ξανα μια φυγη, ενα ψεμα, μια αυταπατη, αλλη μια πληγη στις τοσες ανοιχτες επανω στο σωμα της καρδιας μου. Γιαυτο και τη κλειδωσα, δε στο ειπα; Δε το καταλαβες. Γιαυτο με ρωτας ξανα και ξανα τι σημαινει για μενα το κλειδι που χαραξα πανω μου με μαυρο ανεξιτηλο μελανι. Γιαυτο. Δε θελω ξανα να πληγωθω. Δε θελω να πονεσω παλι απο αγαπη. Δε θελω να πονεσω για τιποτα πια. Να ειμαι ελευθερη και δυνατη θελω, απο μαχαιριες που απειλουν τη ψυχη μου...

Γιατι ακομα νιωθω να απειλουμαι.

Γιατι ακομα δε εχω πιστεψει.

Θα πιστεψω,υποσχομαι.

Μα μη φυγεις.

Σε χρειαζομαι...

Nobody said it was easy,no one ever said it would be this hard...

Εκει που νομιζεις πως ολα εχουν σταματησει γυρω σου,πως εχει παγωσει ο χρονος, πως εχεις μεινει απλος θεατης στο θιασο της ζωης σου...εκεινη ακριβως τη στιγμη γινεται το μεγαλο μπαμ.Η αυλαια ανοιγει και αντικρυζεις το χειροκροτημα.Το θριαμβο.Το θαυμασμο.Μια στιγμη αρκει για να τα ανατρεψει ολα.Μια μοναχα στιγμη.Εκει καπου στο πληθος συμβαινει κατι απροσμενο,κατι ευχαριστο, κατι που σε κανει να ανυπομονεις για το μετα. Για το μετα; η μηπως για το τωρα;και τωρα τι κανουμε; Υποκλινομαστε; η απλα φευγουμε;

Τα φοβαμαι τα παιχνιδια. Τα παιχνιδια που παιζονται απο δυο και μονο παιχτες. Τα παιχνιδια που κρυβουν μεσα τους στρατηγικη,σκεψη,πρωτοβουλια,θεληση.

Ειχα ξεχασει πως ειναι να παιζεις. Ειχα αφησει σκονισμενη τη σκακιερα με τα πιονια της πειραγμενα εδω και καιρο. Και ξαφνου ηρθε μια "στιγμη" που μου θυμισε πως ηταν η σειρα μου να παιξω. Πως επρεπε να κουνησω και παλι το πιονι σε αλλη θεση. Να διεκδικησω ξανα το χαμενο χρονο. 

Τους φοβαμαι τους ανθρωπους. Αυτους με το βλεμμα "μαγνητη".
Που γινεται τοσο βαρυ...οταν σε κοιτα με επιθυμια και ποθο.

Ενα βλεμμα που δε ξερεις αν μπορεις να το σηκωσεις, που δε ξερεις αν μπορεις να το αντεξεις.

Κι ομως το εχω τοσο αναγκη αυτο το βλεμμα. Να νιωσω πως ειμαι και παλι επιθυμητη. 

Να νιωσω εστω και για μια φορα λιγο ζωντανη. 

Ξερεις...φοβαμαι και εμενα.

Εμενα σε σχεση με εσενα.

Στο τωρα, στο εδω και στο μετα. 

Γιατι στο τωρα και στο εδω με φιλας με τοση ενταση που ξεχναω να αμυνθω.

Το μετα...με τρομαζει.

Οταν η θεληση αποκτα σαρκα και οστα.

Το μετα..φοβαμαι που δεν ερχεται ποτε με εγχειριδια χρησεως.

Ολα τα φοβαμαι...πια.

Don't ruin your life - Just because someone didn't make you a part of his life.

Οχι δε του λειπεις.

Οχι δε νοιαζεται.

Οχι δε σε αγαπαει.

Για την ακριβεια αγαπαει κατι..

Τον ιδιο.

Γιατι αν του ελειπες,αν νοιαζοταν,αν σε αγαπουσε θα ηταν στο εδω τωρα και οχι στο εκει.

Παρτο χαμπαρι.

Επιλογες ειναι ολα.

Επελεξε το δικο του "εκει".

Γιατι απλα δε τον αφηνεις να ζησει με τις επιλογες του;

Γιατι απλα δε τον αφηνεις ελευθερο;

Αγαπη ειναι και αυτο.

Να μπορεις να αφησεις τον αλλο να γινει ευτυχισμενος με οτι κι αν εχει επιλεξει.

Ξυπνα απο το ονειρο κοριτσακι μου,ανοιξε τα ματακια σου και δες τη πραγματικοτητα.

Δεν εισαι μονη.

Δες γυρω σου ποσοι ανθρωποι υπαρχουν,ζουν και αναπνεουν πλαι σου.

Ποσοι πραγματικα επιθυμουν το καλο σου.

Ποσοι πραγματικα νιωθουν τυχεροι που σ'εχουν.

Τη ζωη μας εμεις τη φτιαχνουμε.

Εμεις διαλεγουμε τον ανθρωπο που θα λεμε τη πρωτη καλημερα και τη τελευταια καληνυχτα.

Εμεις διαλεγουμε με ποιον ανθρωπο θα ξαπλωνουμε στο ιδιο κρεβατι,θα του επιτρεπουμε να μας αγγιζει,να μας πονα,να μας πληγωνει,να μας κανει δυστυχισμενες ή ευτυχισμενες.

Επιλεγουμε αυτο μας γεμιζει ή αυτο που μας αδειαζει.

Συνειδητα.Απλα μαθηματικα.

Διαλεξε αυτον που θεωρεις πως κανει για σενα μα μην αφησεις να σε διαλεξουν,μην αφησεις κανεναν ποτε να σε βαλει δευτερη στη ζωη του.

Το αντεχεις να εισαι δευτερη;

Γιατι να σπαταλας χρονο με καποιον που δεν ηταν ουτε μια φορα προθυμος να τον μοιραστει μαζι σου;

Δες τα πραγματα οπως ακριβως ερχονται.

Χωρις αναλυση,χωρις γιατι.

Ολα κρυβουν ενα μαθημα ζωης. Ολα.

Να ζητας και να απαιτεις το καλυτερο.

Οχι τα μετρια,οχι τα φθηνα,οχι τα ιδιοτελη.

Γιατι αξιζεις τα παντα.

Ειναι δικη σου η ζωη κοριτσι μου,τη μοιραζεσαι με οποιον γουσταρεις.

Με εκεινον που δε θα μπορει να ζησει διχως σου.

Με εκεινον που θα τρεμει απο φοβο μη σε χασει.

Γιατι εισαι μοναδικη,εισαι αυθεντικη.

Μη κατηγορεις εσενα οταν καποιος σε προδιδει.

Απλα αστον ν'ανοιξει τη πορτα και να φυγει.

Και εσυ απλα γυρνα τη πλατη σου και χαμογελα στη νεα ζωη που σε περιμενει.

Να θυμασαι ο δολοφονος γυριζει παντα στο τοπο του εγκληματος.

Μοναχα για να σε πονεσει ξανα.

Μοιαζει σα σαδισμος αλλα ετσι ειναι.

Ολοι γυριζουν.

Μονο που τοτε θα λειπεις εσυ και δε θα βρει κανενα.

Και τοτε ακριβως θα καταλαβει το τιμημα των επιλογων του.

Των οσων ειχε και εχασε.

Ο τροχος γυριζει.

Ασε για μια φορα να παιξει η μοιρα το παιχνιδι της.

Κατι ξερει παραπανω.

Πιστεψε σε σενα.

Αγαπησε εσενα.

Κανε για σενα οσα δεν εβρισκες το θαρρος να κανεις ποτε.

Πιστη χρειαζονται τα θαυματα για να αρχιζουν να συμβαινουν.

Πιστεψε λοιπον.

Και ασε τη κλαψα!

Ξερεις ποσοι ανθρωποι αδημονουν για να σε γνωρισουν;

Αμετρητοι.

Γιατι εισαι η καλυτερη.

Και αν καποιος δε το ειδε ή δε το εκτιμησε ειναι δικο του λαθος και οχι δικο σου.

Απλα την επομενη φορα οπλισου με το πιο ομορφο χαμογελο σου και θα βρεις εκεινον που θα ανταποδωσει το καλεσμα σου.

Θα σε παρει απο το χερι και θα ανακαλυψεις πως τιποτα δε σε αγγιζε ή δε σε ειχε αγγιξει μεχρι εκεινη ακριβως τη στιγμη.....

it's time for a new start...

Ας πιω...

για...εκεινα που περασαν και απλα δεν αγγιξαν.

για...αυτα που δεν απεκτησα επειδη δε τα θελησα.

για...τα χρονια που αφησαν σημαδια στη ψυχη.

για...τα λογια που ψιθυρισα και δεν ακουστηκαν.

για...τα ονειρα που διηρκησαν 5 δευτερολεπτα και τα ενιωσα μια αιωνιοτητα.

για...το σωμα εκεινο που εξερευνησα και ποτε δε κατεκτησα.

για...τα ματια που το χρωμα τους ξεθωριασε.

για...τη καρδια που αλλαξε απλως σχημα.

για...το παθος που κατεληξε σε λαθος.

για...τις αληθειες που αποδειχτηκαν ψεμματα.

για...το καθε μονοπατι που φοβηθηκα να περπατησω.

για...το χαρακτηρα που δεν ειχε ιχνος χαρακτηρα.

για...τη συμπεριφορα που δε φερθηκε σωστα.

για...την αγκαλια που μοιραστηκα μονη.

για...εκεινους που γνωρισα και που ποτε δεν εμαθα.

για...αυτους που με αγαπησαν και τρις με αρνηθηκαν πριν ξημερωσει.

για...την αλυτη λυση μιας καποιας φυγης.

για...τις στιγμες που κρατησαν μια μοναχα στιγμη.

για...την δυναμη της αδυναμιας.

για...την υπομονη που υπεμεινα.

για...τους αγώνες που εχασα,νικωντας.

για...τα ταξιδια του νου που με ταξιδευουν ακομα.

για...το ξενο κοσμο που αγνοησα γνωρι-ζωντας.

για...την  ιστορια αγαπης που εγκλωβιστηκε στα στενα της λογικης.

για...τη θλιψη που επνιξε η ληθη.

για...το δακρυ που ενωθηκε με βροχη.

για...το γελιο που ακουστηκε σα κλαμα.

για...τη καθε αρχη που τερματισε αιφνιδια.

για...τον εγωισμο που δε ζητησα πισω.

για...τα ορια που εφθασαν την υπερβαση.

για...τη ζωη που δεν εζησα,ακομα.

για...τα καλυτερα που θα'ρθουν...

υ.γ Στην υγεια σου.

Φιλη μου...

Φιλη μου...

Περναει τοσο γρηγορα ο καιρος...οπως και τα λεπτα στο ρολοι που εχω κολλησει να κοιταζω...

Περνανε ολοι απο τη ζωη σου,τη σημαδευουν,τη γεμιζουν στιγμες και υστερα μενεις να μαζευεις ολα σου τα ονειρα,ολα σου τα ωραια πραγματα και να τα στοιβαζεις σε κουτες...

Ομως ειναι καποιες στιγμες που δε χωρανε πουθενα...απλα πουθενα.

Ειναι τοσα πολλα που αφηνεις πισω,οταν φευγεις.Ειναι χαμογελα,γελια,εκφρασεις,κλαματα,λεξεις,αγκαλιες,

ξενυχτια,συζητησεις,εξομολογησεις,αγαπη...

Φιλη μου καλη...

Θα μου λειψεις τοσο...

Θα μου λειψει...ο τροπος που γελας,ο τροπος που στριβεις τσιγαρο,ο τροπος που νευριαζεις,αυτο το "καλε ηρεμησε",αυτο το "καλε εισαι τρελη;",αυτο το "ασχημος",αυτο το "τουρουρου fail...,"ο τροπος που διασκεδαζεις ανεβαινοντας χωρις ενδοιασμους επανω στα τραπεζια,οι μακαροναδες σου,οι δακρυβρεχτες ταινιες μας σπιτι σου,οι αιωνιες συζητησεις μας για τους αντρες,τις σχεσεις και το σεξ,το κινητο σου που το περνανε ολοι για ταπακιερα,οι αποψεις σου για τη ζωη,τα πρωινα μας στη 'el sueno',το ζειμπεκικο σου,τα ξενυχτια μας στα στεκια τα γνωστα,τα τραγουδια που τραγουδαμε μαζι με νοημα η μια στην αλλη...

Ειναι τοσο πολλα...θα μπορουσα να γραφω μερες...

Φιλη μου...

Αναψε τσιγαρο και ασε τη γωγω να ουρλιαζει...

Στη πρωτη ρουφηξια θα με δεις διπλα σου...

Οπου κι αν πας,οπου κι αν εισαι εγω να ξερεις πως θα ψαχνω παντα να σε βρω...για να σε αγκαλιαζω και να σου παιρνω καθε πικρα που θα νιωθεις.

Οταν το τσιγαρο σβησει...εγω θα ειμαι εκει να σκουπισω το δακρυ που θα κυλησει...

Κι αν ποτε οι δρομοι μας χωρισουν...να ξερεις πως...

Εισαι ο πιο ξεχωριστος και αληθινος ανθρωπος που γνωρισα σε ολη τη ζωη μου.

Να με σκεφτεσαι...για να μη νιωθω μονη.

Σ'αγαπω πολυ.

Να προσεχεις τον ευατο σου και να μην αλλαξεις ποτε.

Να μεινεις το αξιαγαπητο πλασμα που θα κανει παντα τις ζωες των αλλων να ειναι γεματες και γαματες.

Y.Γ Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
Τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
Παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
Ονόματα και βλέμματα και δρόμους

Θα σου φυγω στο'χα πει...

Αναψα ενα τελευταιο τσιγαρο.Για καληνυχτα.Φυσηξα το καπνο και αφησα μεσα εκει να ξεχυθουν ολες οι αναμνησεις. Ολες οι στιγμες εκεινες.Ολα τα φευγαλεα εκεινα φιλια. Ολους εκεινους τους ποθους που ξυπνησαν και κοιμηθηκαν νωρις.Ολα εκεινα τα βλεμματα.Ολα εκεινα τα απογευματα τ'αδεια που σε πιστεψα.Ολα εκεινα τα βραδυα που σε παρομοιαζα με τη ζωη μου.Ολα εκεινα τα τρια τελευταια χρονια που μου χαρισες και τοσο απροσμενα μου εκλεψες,καταφερα και τα χωρεσα μεσα σ'ενα συννεφο καπνου.

Και ξαφνου ο καπνος διαλυθηκε,η ανασα βρηκε το ρυθμο της,οι σκεψεις επανηλθαν στη θεση τους. Και ξαφνου οι αναμνησεις επεσαν στο κενο.Σακατευτηκαν.Εμεινα παλι να σιγοτραγουδω παλιους στιχους καποιας μοναξιας. Προσωρινα. Μεχρι να βρω καποιον που θα τους τραγουδαμε παρεα. Μεχρι να βρω αυτον που δε θα φοβαται να ζησει,ν'ονειρευτει..πλαι μου.Και πιστεψε με δε θα σου μοιαζει. Μα το Θεο!Δε θα σου μοιαζει ουτε στο μικρο σου δακτυλακι.

Μακαρι να μπορουσες να κοιταξεις μεσα μου αυτη ακριβως τη στιγμη. Θα εβλεπες δυναμη. Θα εβλεπες θαρρος. Θα τρομαζες. Θα εβλεπες μια αλλη απο αυτη που γνωρισες. Μια ξενη. Μια αλλη. Θα εβλεπες καποια που θα ησουν ετοιμος οποιαδηποτε στιγμη να χαστουκισεις. Σε βαρεθηκα ρε φιλε. Καταφερες να με μετατρεψεις σε μια πανινη κουκλα που απλα παιζει θεατρο. Σε μια τρελη που περιφερεται και πληγωνει απο πεισμα. Σε μια ανεραστη γυναικουλα που ψοφαει για αναγνωριση. Αλλαξα. Και τωρα ηρθε η σειρα σου να τη κοπανησεις. Καταλαβες; Κοπανα τη! Κουραστηκα να σε καθοδηγω. Βρες αγορι μου αυτο που ψαχνεις. Αυτο που σου αξιζει. Γιατι σιγουρα δεν ειμαι εγω αυτο. Εισαι τοσο λιγος μπροστα μου. Τοσο μικρος. Μικρος στη καρδια και στο μυαλο. Οι μικροι ανθρωποι δεν επιτρεπεται να μπλεκουν σε μεγαλες ιστοριες. Οι μικροι ανθρωποι παιρνουν με το καιρο το μαθημα τους. Οι ευθυνοφοβοι απλα τιμωρουνται. Με το ιδιο νομισμα. Με τον ιδιο επωδυνο τροπο. Την αδιαφορια.

Θα εξαφανιστω απο τη ζωη σου, για να μαθεις οτι ολα ειναι δανεικα. Για να μαθεις οτι η στιγμη μιας αποφασης δε διαρκει πολυ. Για να μαθεις πως ειναι οταν αγαπας με το μυαλο και οχι με τη καρδια.

Γιατι τοτε τα χανεις ολα. Θα με χασεις. Το ξερεις. Και λυπαμαι που δε θα ειμαι εκει να σε δω να πεφτεις.Λυπαμαι.

"Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά
παίρνω φωτιά και ξημερώνει
στη τελευταία ρουφηξιά
κάνω όρκο να τελειώσει πια
ότι τελειώνει."

Τα λεμε...

Δυο καρδιες. 

Η μια μοναχα χτυπα και η αλλη εχει παγωσει.

Γιατι δε εχει απομεινει τιποτα πια να σου δωσει.

Ουτες ενας τοσο δα μικρος χτυπος.

Γιατι τη σκοτωσες.

Και τωρα την κλεβεις. Την πατας. Την ταρακουνας. 

Γιατι δε φευγεις;

Γιατι ζητας κι αλλο θανατο;

Δυο φωνες.

Η μια καθαρη και η αλλη σπασμενη.

Δε μου αφησες νοτα να εκφρασω ολα οσα ενιωθα.

Ολα οσα νιωθω.

Και τωρα ψιθυριζεις. Φωναζεις. Απαιτεις. 

Ξανα.

 Γιατι δε φευγεις;

 Γιατι ζητας κι αλλο πονο;

 Δυο μερες.

 Μονο.

Χωρις το ''παλια''.

Με το ''τωρα''.

Ζησε το τωρα.

Πως ακριβως να ζησω οταν ηδη με εχεις σκοτωσει μια φορα;

Δε μ'αρεσεις πια.

Δε σε γουσταρω ετσι.

Να φυγεις γαμωτο.

Να σε καταπιει η γη.

Γιατι δε φευγεις;

Γιατι σου επιτρεπω να μπαινοβγαινεις στη ζωη μου;

Γιατι σου φυλαω παντα μια γαμημενη θεση;

Γιατι;;;;;;;;

Δε φταις εσυ.

Εγω φταιω.

Που δε σε εθαψα.

Που σε αφησα να τριγυρνας σα φαντασμα μεσα στο σωμα μου.

Μεσα στις σκεψεις μου.

Μεσα στα ονειρα μου.

Δε θελω να ερθεις!

Ειμαι καλα εδω.

Να φυγεις.

dimenticando...

- Αν μου το κλείσεις θα σε ξεχάσω...

Σε ξέχασα! 

Όλα όσα περάσαμε θα'ναι ένα τίποτα. Ακούς;Τίποτα!

Σαν να μην υπήρξαν.
Να μην υπήρξες!

Μη μου το κλείνεις...

Και το αγγιγμά σου και το φιλί σου όλα τίποτα!M'ακούς; Τίποτα!

Τον τελευταίο καιρό νιώθω έντονα την ανάγκη να ποτίσω με θολές αυταπάτες τα σοκάκια του μυαλού.

Ανάβω ένα τσιγάρο, ρουφώ με μανία το καπνό, τα μάτια τσούζουν φράζωντας επίτηδες τα δάκρυα που είναι έτοιμα να κυλήσουν στην άκρη των ματιών.

Έτσι θα ήθελα να ήσουν και εσύ...

Μια τελευταία ρουφηξιά απ΄το τσιγάρο μου.

Έτσι θα ήθελα να ήσουν...

Μια ακόμα μισοσβημένη γόπα στο τασάκι μου.

Να σε έπαιζα στα δακτυλά μου και ύστερα να σε έλιωνα εκεί μέσ'τις στάχτες, με όλη μου τη δύναμη!

Τον τελευταίο καιρό νιώθω έντονα την ανάγκη να αφεθώ στο γλυκό μούδιασμα που προσφέρει το αλκοόλ.

Γεμίζω το ποτήρι μου και πίνω δυο γουλιές.

Ίσα-ίσα να καούν τα σωθικά μου.

Να πνιγώ μέσ'το ποτό. 

Να μην υπάρχει τίποτα δικό σου, που να μπορεί να αναδυθεί στην επιφάνεια. 

Έτσι θα ήθελα να ήσουν και εσύ... 

Ένα ποτό τελευταίο.

Να σε άφηνα να με μεθύσεις και ύστερα με μια κίνηση του χεριού μου, να πέταγα το ποτήρι και να σε έσπαγα σε χίλια κομμάτια! 

- Όλα είχαν πόνο. Και ξέρεις ποιά.

Φθάνει!

Όχι άλλο πόνο.

Σε ξεπέρασα.

Σε ξεχνάω.

Σε ξέχασα.

Θα σε ξεχάσω...