BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS

Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011

people will forget what you said..people will forget what you did.. but people will never forget..how you made them feel..



Θελω τοσα να γραψω, τοσα να πω...μα νιωθω πως δε φθανουν οι λεξεις, δε χωρανε οι στιγμες σε κανενα λευκο χαρτι. Τα παντα βρισκονται τυπωμενα μεσα στο μυαλο μου, στη καρδια και στη ψυχη μου. Ολα οσα αφησες μεσα μου, εσυ.
Θα ηθελα να μπορουσα να γυριζα το χρονο πισω την ημερα που σε γνωρισα, για να μπορουσα να σε αγνοησω επιδεικτικα, οχι τοσο για να σε εκδικηθω, αλλα για να προστατεψω περισσοτερο εμενα, εμενα που τωρα που φευγεις...φοβαμαι να εμπιστευτω ξανα, φοβαμαι να  κοιταξω αλλον, φοβαμαι να αγγιξω αλλον, γιατι νιωθω πως παντα θα ψαχνω επανω του να βρω κατι απο τη ματια σου, κατι απο το χαμογελο σου, κατι απο το αγγιγμα σου , κατι απο το αρωμα σου και αυτο ειναι κατι που δεν αντεχω...
Μακαρι να υπηρχε ενα μαγικο κουμπι που να τα διεγραφε ολα. Δακρυα, θλιψη, θυμο, αγανακτηση. 
Μακαρι να μπορουσα να σταματησω τη καρδια μου να χτυπα τοσο γρηγορα, να μη με ποναει τοσο...Μακαρι να μη σε ηθελα τοσο...
Τελικα μερικες φορες η αγαπη απο μονη της δεν αρκει...
Ειχα παντα ενα προσωπικο παραμυθι, να βρω τον λιγοτερο υποκριτη πριγκηπα.
Δεν υπαρχουν ματια μου πριγκηπες, μοναχα αμετρητοι υποκριτες...
Και το προσωπικο μου παραμυθι τελειωνει καπου εδω, χωρις καν να εχει ακουστει το ...
"εζησαν αυτοι καλα και εμεις καλυτερα..." 
 Τωρα εισαι ελευθερος...μπορεις να φυγεις...






Υ.Γ Θα μου λειψεις...να προσεχεις...


 


Κι αν προσπέρασες και φεύγεις όπως φεύγουν οι καιροί δως μου κάτι να θυμάμαι να τη βγάλω ως το πρωί......



Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011

Λέξεις...

Λέξεις…

Γιατί άραγε να μην τις εννοούμε ποτέ αλλά απλά να τις προφέρουμε; Φθόγγοι κενοί, δίχως συναίσθημα που μοιάζουν με πέτρες στα χέρια κάποιων που τις εκσφενδονίζουν προς το μέρος σου. Σκύβεις για να τις αποφύγεις αλλά κάποιες σε βρίσκουν κατάμουτρα.
Λέξεις…

Δεν είναι τίποτα παρά βότσαλα που πετάχτηκαν στη θάλασσα και φτάνοντας στον βυθό ξύπνησαν παλιές αναμνήσεις. Πόσα πράγματα μπορεί να βρει κανείς στον πάτο της θάλασσας; Από παλιοσίδερα, λάστιχα και συσκευασίες σκουπιδιών μέχρι αντικείμενα αξίας ή και μικρούς θησαυρούς ακόμη.

Λέξεις…

Το νόμισμα πάνω στο οποίο τυπώνουμε αυτό που σκεπτόμαστε, αυτό που θέλουμε να ακούσει ο άλλος, αυτό που κουράζει λιγότερο τις φωνητικές μας χορδές, προς Θεού όμως όχι αυτό που νιώθουμε, όχι αυτό που αισθανόμαστε. Μα γιατί; Γιατί ποιος μπορεί να καταλάβει τη διαφορά; Πόσες φορές δεν προσπαθήσαμε να ξεκλειδώσουμε την καρδιά μας σ’ εκείνον που αγαπάμε αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Ένα βότσαλο στη θάλασσα κάποιου, ένα νόμισμα παραπάνω στην τσέπη του… Άρα, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να «ζυγίζουμε» τις λέξεις. Μα πώς; Με τι; Πόσους θησαυρούς άραγε έχω πετάξει στη θάλασσα; Αυτό είναι το τελευταίο που με νοιάζει αυτή τη στιγμή. Με νοιάζει μόνο να πω πώς νιώθω σ’ εκείνη, με νοιάζει να μην βυθιστώ στις αναμνήσεις της. Τρέχω για να προλάβω.
-      Δεν θέλω να γίνω μια ανάμνηση για σένα, της λέει χωρίς να χρονοτριβεί.
-      Δεν καταλαβαίνω τι μου λες, απαντά τρομαγμένη κοιτώντας χαμηλά και ξεκινώντας να φύγει.
«Κάτι κάνω λάθος», σκέφτεται. «Κάτι με εμποδίζει, κάτι με κρατάει πίσω», αναρωτιέται ενώ τα νομίσματα άλλαζαν συνεχώς θέσεις στην τσέπη του κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο. Ασυνείδητα βγάζει δυο χούφτες από δαύτα αφήνοντας να πέσουν κάτω. Τώρα μπορεί να την προφτάσει. Της αρπάζει το χέρι και πάει κάτι να πει. Σσσσσσσσσς!!! Μην μιλάς άλλο!!! Σκάσε!!! … 
Το μόνο που ακουγόταν πλέον είναι ο χτύπος της καρδιάς του που ολοένα δυνάμωνε. Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο για να την κάνει να καταλάβει, να δει την αλήθεια. Δειλά-δειλά κι ένας δεύτερος χτύπος κουρδισμένος στον ρυθμό του πρώτου κι ενώ τα είδωλα τους καθρεφτίζονταν στις κόρες των ματιών τους, τα χείλη ευθυγραμμίστηκαν και άρχισαν να προσεγγίζουν.
Επιτέλους!! Νιώθεις βαρύς, νιώθεις γεμάτος. Είναι από ευτυχία και μόνο. Ψηλαφίζεις την τσέπη σου για να σιγουρευτείς. Χαμογελάς… Η φόδρα ήταν τρύπια από την αρχή…







Υ.Γ Σ'ευχαριστω Α.Ν

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Εμεινα εδω...




Ο χρονος τρεχει, μενω στασιμη να τον κοιταζω...να φυγω, ή να μεινω;
Φευγω, εφυγα..επιστρεφω, μα δε μενω πια εδω... Το σωμα στεκει αλωβητο μπροστα στα σημαδια του καιρου...η φυγη, η μοναξια, αναποσπαστα κομματια της ψυχης...κανε με να μεινω πλαι σου σε ικετευω.
Η παλαμη της καρδιας  με χαστουκιζει, παλευοντας να δωσει το τελευταιο χειροκροτημα και να αποθεωθει...
Η καρδια μου μαζι σου, ξεψυχα, μη μπορωντας να αντεξει τις εξαρσεις αδιαφοριας σου.
Σου φωναζω πως φευγω και εσυ κοιτας παραξενα, δεν αντιδρας...
Σου λεω θα παρω και τη καρδια μου φευγοντας και εσυ μουδιασμενος κανεις πως δε καταλαβαινεις.
Ξερεις αραγε πως ειναι να φευγεις;Απο που να το ξερεις, εχεις μαθει τοσο καλα να διωχνεις και να πληγωνεις οσους θελουν το καλο σου.
Καθε σου κινηση μαρτυρα, πως σου αρεσει να παρατηρεις απ'το να ζεις.
Αιωνιος παρατηρητης της αδειας σου ζωης. Και το συμπερασμα ενα. 
Σε παρατηρω να αδειαζεις συνεχως  εμενα, τις στιγμες μας, τις ζωες μας και λυπαμαι τοσο που δε μπορω να το αποτρεψω. Μενω. Εμπλεξα.
Και τωρα πως φευγουνε;
Θα φυγω...αυτο το θα παγωνει στιγμιαια τη καρδια και το μυαλο...
Αρνηση, θυμος. ειναι τοσο δυσκολο να αφηνεις πισω οτι αγαπας...
Ο.τι κι αν σκεφτω,οτι κι αν κανω...Ολα με γυριζουν πισω,σε σενα.Ολα.