BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS

Σάββατο 27 Μαρτίου 2010

I want to touch the light, the heat I see in your eyes...


Σε κοιταζω και το φως μου γινεσαι εσυ...
φως...πιο δυνατο και απο τον ηλιο...
πιο ισχυρο και απο την αδυναμια μου...
φως...μεσ'το σκοταδι...αμαρτια ή μηπως λυτρωση;
λυτρωση μεσα απο τη γευση των χειλιων σου...
καταδικη οταν το αιμα χαθει απο το σωμα...
φως...εισαι εσυ,οτι κοιταζω...οτι με σαγηνευει...
Σε κοιταζω... και οι σκεψεις σιωπουν...
οι αισθησεις ζωντανευουν...
Σε κοιταζω και οτι μας χωριζει εισαι εσυ...
Μια ματια μεσα απο ενα γυαλι και τωρα...πες μου...
τι ζητας;τι θες;
γιατι η ματια σου με εγκλωβιζει; 


Η ματια σου με καιει γλυκα σε εκεινη τη γνωριμη κολαση...
οπου οι αμαρτιες σκεπαζουν το φως και οι κραυγες σιωπουν σ'εναν αργο θανατο ανυπαρξιας...
Αυτες οι κορες των ματιων,με χαραζουν...
η ιριδα τους ασελγει πανω στο αψυχο σωμα...
Μεσα στο σκουρο φοντο τους,αν δεις καθαρα,υπαρχει ενας καθρεφτης...
μια φιγουρα ζωγραφισμενη...ενα ειδωλο ματωμενο,
κατακοκκινο,σα το αιμα που σταζει και σχηματιζει υγρες,επωδυνες γραμμες στην επιδερμιδα...
παρατηρω μια κηλιδα να ξεδιψα απο αυτο το εγχρωμο κενο και υστερα να αποχρωματιζεται σχηματιζοντας μια αορατη πληγη...
Αυτα τα ματια εκστασιαζονται στην γυμνη οψη της σαρκας...
ενα πεδιο βολης με μαχητες το ποθο,την επιθυμια,τη κατακτηση...
μιας χαμενης αθωοτητας...
Μη με κοιτας,οτι βλεπεις ειναι μια μορφη τοσο ψευτικη...
ενα ονειρο ουτοπικο,ενας  συντομος εφιαλτης...
Μη με κοιτας,τα θελω μονομαχουν αποψε...
Τουτη τη νυχτα που τ'αστερια αποφασισαν να νανουρισουν το νου...


Η πιο γλυκια αμαρτια...της ζωης...εσυ...Τολμας;
Τα ματια αλλαζουν χρωμα...οι αλλαγες σε φερνουν μπροστα μου...
μενω να σε κοιταω...και ετσι μαθαινω καθε σημαδι πανω στο σωμα σου...
Βλεπω  καθε σημαδι που μαρτυρουν τα ματια μου...
και σε ρωταω τολμας;
μα ποτε δεν απαντας...
χαμενες αθωοτητες ή μηπως χαμενη μεσα σε οτι εχω μεινει να κοιτω; 
Μια σαρκα μονο,ενα σημαδι θελω να χαραξω πανω σου,μοναχα ενα σημαδι,τοσο δα μικρο...
και ας μεινει μνημη...και ας χαθω μετα...
τι βλεπω; μια αληθεια,το δικο μου ζωντανο ονειρο...

Τρίτη 23 Μαρτίου 2010

"Αγαπη"=αγ..(ΑΠΑΤΗ);


Αγαπη...
ποσες φορες προσπαθησα να βρω εναν ορισμο,να την περιγραψω με λεξεις απλες,φτωχες,
μα διχως να την εξιδανικευω,διχως να την απομυθοποιω...
Η Αγαπη υπαρχει παντου...
στον αερα που αναπνεουμε,γινεται οξυγονο μεσα μας με μια μονο ανασα...
ομως αν απλωσουμε  τα χερια να την αιχμαλωτισουμε,
δε μπορουμε να τη πιασουμε στις χουφτες μας...
Υπαρχει,αδιαμφισβητητα,σε καθε προσωπο αποτυπωμενη,
σε καθε ιντσα ενος χαμογελου,
σε καθε εκατοστο ενος βλεμματος...
δε τη βλεπεις μα την αισθανεσαι να σε περιβαλλει σαν ζεστη αυρα γυρω σου...
να σε αγγιζει απαλα στον ωμο και να κουρνιαζει δειλα μεσ΄την αγκαλια σου...
Αδυνατεις οσο και να θες,να τη κρατησεις δεσμια στο κελι της καρδιας σου...
και αυτο γιατι δεν ειναι ποτε δεδομενη,επιστρεψιμη ή αμοιβαια...
οσο δυσκολα ερχεται με το χρονο,αλλο τοσο ευκολα μπορει και φευγει...
ειναι ελευθερη να πεταει στους ουρανους σαν τους αγγελους...



Αγαπη...
κι αν δεν υπαρχει αυτη η λεξη;
κι αν ειναι ενα ακομα παραμυθι που λεμε στον ευατο μας,
για να μας νανουριζει τα μοναχικα βραδια μας;
καταληγουμε να σκεφτομαστε λιγοτερο απο οσο αντεχουμε χωρις την κυριΑ(γαπη) στη ζωη μας,,,
Ποσες φορες σταθηκα διπλα της και προδοθηκα;
Κι παρολα αυτα,συνεχιζω να τη προσφερω ανευ ορων,διχως περιορισμους...




Αγαπη...
ειναι σα το φτερο που σου δινω...οτι πιο πολυτιμο εχω 
και η ζωη μου το περισσοτερο που μπορω...
κι ομως εσυ μπορεις να το κομματιασεις,να το πατησεις,να το πεταξεις...καθε φορα που...
Τελικα τι ειναι καλυτερο να αγαπας ή να μην αγαπιεσαι;
να αγαπιεσαι ή να μην αγαπας;
και  υστερα τι μενει πισω;μια ασαφης υποκειμενη εννοια...
ν'αγαπας παντα με το  δικο σου τροπο...

 ....
"Ετσι αγαπάω εγώ...
έτσι αγαπώ...
τίποτα για μένα...
για μένα δεν κρατώ"

Κυριακή 14 Μαρτίου 2010

H δυναμη...που εγινε αδυναμια...

Ανακαλυπτω διασπαρτα λογια στο ψαξιμο μιας χαμενης αιτιας,σκορπισμενα γραμματα που μαστιγωνουν ανελεητα τους τοιχους της συνειδησεως μου,συνηγορουν στη δικη μιας παρεξηγημενης ετυμηγοριας,με σπρωχνουν να χασω και ν'αρνηθω ξανα οτι βρηκα,να τα παρατησω τωρα,να τα εγκαταλειψω τωρα που εφτασα στο τελος της διαδρομης,στη ακρη του νηματος,στην εξοδο της πορτας...
και εσυ δειλα να στεκεις μπρος μου,να εκσφεντονιζεις μαγνητισμενα λογια που με ελκουν πισω,με τραβουν να επιστρεψω στο σημειο αναχωρησης,στο μερος εκεινο που αφησα τους κοκκους μιας αγαπης,στην αμμο μιας υπαρξης,μιας ολοτητας,αυτη της υπαρξης μου...
γιατι το κανεις αυτο;γιατι σκοτωνεις με λεξεις οτι κρατω φυλαγμενο μεσα μου,ανεγγιχτο;
γιατι δε με ελευθερωνεις;γιατι μου ζητας ευκαιριες να σωσουμε οτι εχει πνιγει στο πατο;




Δε ξερω αν τα ματια που κοιταζω λενε πια την αληθεια,δυσπιστω ακομα και τωρα ν'ακουσω οτι μου φωναζουν,αρνουμαι να υποκυψω στην υγρη παρακληση τους,γυρνω το κεφαλι,κλεινω τα ματια,παγωνω το αιμα μου,να μη αισθανθω τη θερμη των δακτυλων σου στη παλαμη μου,
τι ψαχνεις;τι ζητας;
Με κοιτας και εκλιπαρεις να ταξιδεψω μεσα σ'ενα ναυαγιο απο ελπιδες...
κοιτα με,τι αντικρυζεις;δεν ειμαι εγω,ναι αλλαξα,δεν ειμαι για σενα...δε το βλεπεις;
εδω ειναι επικινδυνα,εδω εμειναν οι σταχτες,εκεινες οι στιγμες που καποτε αναβαν φωτιες,τωρα αφηνουν το καπνο τους,για να θυμιζουν οτι καποτε καηκαμε και οι δυο σε μια πυρκαγια παθους,σε μια επιπολαιοτητα δικια μου,δικια σου.
Μη με ρωτας τι θελω,επαψα να λογομαχω με τις επιθυμιες μου,δε ξερω τι θελω και αυτη ειναι η αληθεια,ακουσε τη,οι επιθυμιες εχασαν το προσανατολισμο τους...και τη πυξιδα τη ξεφορτωθηκα,γιατι χαλασε,γιατι ποτε δε μου εδειξε τη σωστη κατευθυνση,γιατι παντα με μπερδευε με τα καμωματα της...



Επαψα να ακουω τους παλμους μου,να νιωθω το αιμα να κυλα μεσα μου,κι αυτος ο χειμωνας που ηρθε εσπασε το θερμομετρο της υπομονης,μισανοιχτη πια η καρδια,τεινει να κλειδωσει τα παραθυροφυλλα της και να μεινει μονη ξανα.
Δε τη φοβαται τη μοναξια ακους;
δε φοβαται τιποτα πια,παρα μοναχα ενα...εμενα...την ιδια...

-Μακαρι ενα αποχωρισμος να μην ειχε πονο,δακρυα,ενοχες,τυψεις,κρυφη αισιοδοξια οτι ολα θ'αλλαξουν...οτι υστερα απ'τη βροχη,θα βγει ο ηλιος...
Σε ποια συννεφα γαμωτο εγκλωβιζεται η δικια μου αχτινα φωτος;




"Κι ομως δεν ειχα δυναμη...
τη πορτα να σου κλεισω...
ανοιξα και τα χερια μου...
γλυκα να σε κρατησω..."