Λέξεις...

Λέξεις…

Γιατί άραγε να μην τις εννοούμε ποτέ αλλά απλά να τις προφέρουμε; Φθόγγοι κενοί, δίχως συναίσθημα που μοιάζουν με πέτρες στα χέρια κάποιων που τις εκσφενδονίζουν προς το μέρος σου. Σκύβεις για να τις αποφύγεις αλλά κάποιες σε βρίσκουν κατάμουτρα.

Λέξεις…

Δεν είναι τίποτα παρά βότσαλα που πετάχτηκαν στη θάλασσα και φτάνοντας στον βυθό ξύπνησαν παλιές αναμνήσεις. Πόσα πράγματα μπορεί να βρει κανείς στον πάτο της θάλασσας; Από παλιοσίδερα, λάστιχα και συσκευασίες σκουπιδιών μέχρι αντικείμενα αξίας ή και μικρούς θησαυρούς ακόμη.

Λέξεις…

Το νόμισμα πάνω στο οποίο τυπώνουμε αυτό που σκεπτόμαστε, αυτό που θέλουμε να ακούσει ο άλλος, αυτό που κουράζει λιγότερο τις φωνητικές μας χορδές, προς Θεού όμως όχι αυτό που νιώθουμε, όχι αυτό που αισθανόμαστε. Μα γιατί; Γιατί ποιος μπορεί να καταλάβει τη διαφορά; Πόσες φορές δεν προσπαθήσαμε να ξεκλειδώσουμε την καρδιά μας σ’ εκείνον που αγαπάμε αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Ένα βότσαλο στη θάλασσα κάποιου, ένα νόμισμα παραπάνω στην τσέπη του… Άρα, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να «ζυγίζουμε» τις λέξεις. Μα πώς; Με τι; Πόσους θησαυρούς άραγε έχω πετάξει στη θάλασσα; Αυτό είναι το τελευταίο που με νοιάζει αυτή τη στιγμή. Με νοιάζει μόνο να πω πώς νιώθω σ’ εκείνη, με νοιάζει να μην βυθιστώ στις αναμνήσεις της. Τρέχω για να προλάβω.

-      Δεν θέλω να γίνω μια ανάμνηση για σένα, της λέει χωρίς να χρονοτριβεί.

-      Δεν καταλαβαίνω τι μου λες, απαντά τρομαγμένη κοιτώντας χαμηλά και ξεκινώντας να φύγει.

«Κάτι κάνω λάθος», σκέφτεται. «Κάτι με εμποδίζει, κάτι με κρατάει πίσω», αναρωτιέται ενώ τα νομίσματα άλλαζαν συνεχώς θέσεις στην τσέπη του κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο. Ασυνείδητα βγάζει δυο χούφτες από δαύτα αφήνοντας να πέσουν κάτω. Τώρα μπορεί να την προφτάσει. Της αρπάζει το χέρι και πάει κάτι να πει. Σσσσσσσσσς!!! Μην μιλάς άλλο!!! Σκάσε!!! … 

Το μόνο που ακουγόταν πλέον είναι ο χτύπος της καρδιάς του που ολοένα δυνάμωνε. Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο για να την κάνει να καταλάβει, να δει την αλήθεια. Δειλά-δειλά κι ένας δεύτερος χτύπος κουρδισμένος στον ρυθμό του πρώτου κι ενώ τα είδωλα τους καθρεφτίζονταν στις κόρες των ματιών τους, τα χείλη ευθυγραμμίστηκαν και άρχισαν να προσεγγίζουν.

Επιτέλους!! Νιώθεις βαρύς, νιώθεις γεμάτος. Είναι από ευτυχία και μόνο. Ψηλαφίζεις την τσέπη σου για να σιγουρευτείς. Χαμογελάς… Η φόδρα ήταν τρύπια από την αρχή…

Υ.Γ Σ'ευχαριστω Α.Ν

Repost απο τα παλια...

Ειναι ενα κειμενο απο τα αγαπημενα μου....

Τουτη τη σιωπη θηλια θα τη κανω...

οποτε θα σωπαινεις..θα αναπνεω ολο και πιο δυσκολα...

πνιγομαι,ομως δε παω αλλου...

πνιγομαι,ομως νιωθω αδυναμη να ελευθερωθω...να φυγω...

μενω στο εδω που με καταπινει με καταβροχθιζει...

στο εδω που... μου ρουφαει υπομονη,ψυχικη ηρεμια,γαληνη...

στερευω μερα με τη μερα...

η σταθμη κατεβαινει επικινδυνα...υπο το μηδεν...

εχω μεταλαχθει στο πλασμα που καποτε σιχαινομουν...

στο πλασμα που κοροιδευα πως δε θα καταντησω ποτε...

παλι ποτε ειπα;

εγινα η δακτυλοδειχτουμενη του καθρεφτη μου...

με κοιταζω και αντικρυζω μια θλιμμενη φιγουρα,

που φοραει εκεινο το ψευτικο χαμογελο της ευτυχιας...

δεν αντεχω αλλο πια να κρυβομαι...

πιστευα πως η ευτυχια ηταν καπως αλλιως...

πιστευα πως την ειχα αγγιξει...

μα ελα ομως που η υφη της με οδηγησε σε γκρεμο.

κουραστηκα ν'ανεβαινω ενα ενα τα σκαλια του ονειρου.

τα ονειρα που καναμε τι γινανε;καηκαν...

ολες οι σταχτες τους εκει στο τασακι.

επαψα να ονειρευομαι...

ξυπναω τις νυχτες απο εφιαλτες...

θα με βοηθησεις να βρω ξανα εμενα ή θα αρκεστεις σ'ενα δε μπορω και η συζητηση θα ληξει;

Ναι θα ληξει.

Ο κυκλος θα κλεισει.

πνιγομαι,ομως δε παω αλλου...

Δε θελω παρομοιωσεις ζωης γαμωτο...

Στο ειπα..θελω τη ζωη την ιδια.

μονο που εσυ δε μπορεις.

ναι,ξεχασα...

ουτε να τις ζωγραφισεις..μπορεις...ουτε να τις περιγραψεις...ουτε να τις αισθανθεις...

δε ξερω αν κλαιω για μενα ή για σενα.

δακρυα σβησμενων ονειρων ειναι...ο καπνος τους τσουζει τα ματια.

ονειρα αχρωμα..αγευστα...

επειδη κανεις δε γευτηκε..και δε ζωγραφισε το μεσα μου.

δειχνω λες,γεματη.

αληθεια;

τα φαινομενα απατουν λοιπον.

ολοι με κοιτουν στα ματια και ψαχνουν την αντανακλαση του ειδωλου τους.

δε σου ζητησα τιποτα...

μονο αγαπη...

αγνη και καθαρια αγαπη.

πνιγομαι και γινεσαι συνενοχος στο χαμο μου.

το χερι σου γλιστραει απο το δικο μου και με αφηνεις παλι μονη...

να παλευω με τα κυματα της ψυχης μου.

δεν μου εμαθες να κολυμπω...ουτε καν προσπαθησες.

θα φυγω..και ολα τ'αλλα γνωστα.

οι δρομοι παλι ανοιχτοι και οι πορτες μου κλειστες...

δε μου αρκει το λιγο...εχω μαθει στο πολυ και αυτο ειναι που δεν αντεχεις...

Εμενα...

την υπερβολικη.

μη μου πεις συγνωμη.

μη πεις τιποτα.

απλα φυγε...

και κλειδωσε πισω σου.

Εμεινα εδω...

Ο χρονος τρεχει, μενω στασιμη να τον κοιταζω...να φυγω, ή να μεινω;

Φευγω, εφυγα..επιστρεφω, μα δε μενω πια εδω... Το σωμα στεκει αλωβητο μπροστα στα σημαδια του καιρου...η φυγη, η μοναξια, αναποσπαστα κομματια της ψυχης...κανε με να μεινω πλαι σου σε ικετευω.

Η παλαμη της καρδιας  με χαστουκιζει, παλευοντας να δωσει το τελευταιο χειροκροτημα και να αποθεωθει...

Η καρδια μου μαζι σου, ξεψυχα, μη μπορωντας να αντεξει τις εξαρσεις αδιαφοριας σου.

Σου φωναζω πως φευγω και εσυ κοιτας παραξενα, δεν αντιδρας...

Σου λεω θα παρω και τη καρδια μου φευγοντας και εσυ μουδιασμενος κανεις πως δε καταλαβαινεις.

Ξερεις αραγε πως ειναι να φευγεις;Απο που να το ξερεις, εχεις μαθει τοσο καλα να διωχνεις και να πληγωνεις οσους θελουν το καλο σου.

Καθε σου κινηση μαρτυρα, πως σου αρεσει να παρατηρεις απ'το να ζεις.

Αιωνιος παρατηρητης της αδειας σου ζωης. Και το συμπερασμα ενα. 

Σε παρατηρω να αδειαζεις συνεχως  εμενα, τις στιγμες μας, τις ζωες μας και λυπαμαι τοσο που δε μπορω να το αποτρεψω. Μενω. Εμπλεξα.

Και τωρα πως φευγουνε;

Θα φυγω...αυτο το θα παγωνει στιγμιαια τη καρδια και το μυαλο...

Αρνηση, θυμος. ειναι τοσο δυσκολο να αφηνεις πισω οτι αγαπας...

Ο.τι κι αν σκεφτω,οτι κι αν κανω...Ολα με γυριζουν πισω,σε σενα.Ολα.